„Wyszedł z zimnego skarbca”.
„Zaprowadźcie go prosto na prywatny podjazd.”
„Nie pozwólcie mu trafić do dużego szpitala”.
I jeszcze jedno z tamtego popołudnia:
„Potrzebujemy podpisanego certyfikatu jeszcze dziś.”
Do fotografowania każdej wiadomości używałem własnego telefonu, upewniając się, że znaczniki czasu, daty i liczby są widoczne.
O świcie zadzwoniłem do mojej siostry, księgowej śledczej.
„Chcę, żebyś natychmiast spotkał się ze mną w siedzibie firmy Marka.”
„Czego szukamy, Claire?”
Przypomniało mi się ostrzeżenie Marka.
„Coś, co odkrył tuż przed tym, jak próbowali go pochować żywcem”.
Przed południem otrzymano wstępne wyniki badań toksykologicznych.
U Marka stwierdzono nietypowo wysokie stężenie zolpidemu i klonazepamu we krwi.
Nie brał żadnych leków na receptę.
Lekarz wyjaśnił, że silne środki uspokajające w połączeniu z ekstremalnie niskimi temperaturami mogą spowolnić oddychanie i metabolizm do niebezpiecznie niskiego poziomu, co może sprawić, że bez odpowiednich badań niezwykle trudno będzie wykryć oznaki życiowe.
Nie powiedziano nam, kto dał Markowi narkotyki.
Ale to stanowczo przeczy wersji, że doszło u niego po prostu do samoistnego zatrzymania akcji serca.
O 9:15 rano moja siostra i ja dotarłyśmy do Vance Cold Logistics.
Marcusa nigdzie nie było widać.
Poszedłem prosto do biura ochrony i poprosiłem o dzienniki odznak z chłodni, w której Mark stracił przytomność.
Kierownik ds. bezpieczeństwa zawahał się.
„Pani Vance, mogę udostępniać wewnętrzne dzienniki bezpieczeństwa tylko dyrektorom firmy”.
„Działam w imieniu mojego męża, który ma pięćdziesiąt procent udziałów kontrolnych i obecnie przebywa na oddziale intensywnej terapii” – powiedziałam.
„Cóż… pan Marcus przejął dziś rano wyłączne tymczasowe kierownictwo”.
To dokładnie mi powiedziało, jak szybko muszę działać.
Zadzwoniłem do prawnika korporacyjnego Marka.
