„Zapomniałaś o cukrze, ty bezużyteczna staruszko!”
Uśmiechnąłem się.
„Przepraszam, Robert. Jutro będę ostrożniejszy.”
Nie zauważył, że moje ręce przestały drżeć.
Ponieważ już wcześniej zdecydowałam, jaki prezent mu dam na naszą rocznicę.
Wydawał się zaskoczony moim widokiem.
„Margaret, czy coś się stało?”
Położyłem na jego biurku starą skórzaną teczkę.
„Proszę sprawdzić te dokumenty.”
Zaczął czytać.
Kilka minut później zdjął okulary.
„Czy Robert wie, że nadal je masz?”
"NIE."
„Czy on wie, że większość akcji spółki jest zarejestrowana na twoje nazwisko?”
Pokiwałem głową w milczeniu.
Czterdzieści pięć lat wcześniej, kiedy się pobraliśmy, mój ojciec zostawił mi niewielką sumę pieniędzy.
Robert marzył o założeniu własnej firmy budowlanej.
Zainwestowałem każdy grosz, jaki miałem, w jego biznes.
Mój ojciec nalegał, aby inwestycja została odpowiednio udokumentowana.
