Przyniosłem to.
Nawet na mnie nie spojrzał.
„Zapomniałaś o cukrze, ty bezużyteczna staruszko!”
Uśmiechnąłem się.
„Przepraszam, Robert. Jutro będę ostrożniejszy.”
Nie zauważył, że moje ręce przestały drżeć.
Ponieważ już wcześniej zdecydowałam, jaki prezent mu dam na naszą rocznicę.
Następnego ranka odwiedziłem naszego rodzinnego, wieloletniego prawnika, pana Harrisa.
Wydawał się zaskoczony moim widokiem.
„Margaret, czy coś się stało?”
Położyłem na jego biurku starą skórzaną teczkę.
„Proszę sprawdzić te dokumenty.”
Zaczął czytać.
Kilka minut później zdjął okulary.
„Czy Robert wie, że nadal je masz?”
"NIE."
