Jeszcze nie powiedziałam „tak”, ale nie powiedziałam „nie”. A w mojej rodzinie milczenie było równoznaczne z przyzwoleniem. Dwa tygodnie później zadzwoniłam do mamy i powiedziałam jej, że to zrobię.
Następnego ranka zrezygnowałem ze studiów magisterskich. Dylan urodził się 14 lipca o 15:17. Ważył 3 kg, miał bujną czuprynę ciemnych włosów i krzyk, który mógł zdrapać farbę.
Byłam na sali porodowej. Vanessa oczywiście była, bo to ona rodziła. Rita stała przy drzwiach z założonymi rękami i patrzyła na zegar.
Gerald czekał na korytarzu, prawdopodobnie wpatrując się w jakiś punkt na podłodze. Dostawa trwała 11 godzin. Vanessa była dzielna.
Przyznaję jej rację. Nie narzekała. Chwyciła się poręczy i oddychała tak, jak kazała jej pielęgniarka, i parła, kiedy kazała.
Miała 16 lat, a jej ciało robiło coś niezwykłego. Obserwowałem jej twarz podczas każdego skurczu i każdej myśli. Jest taka młoda.
Kiedy Dylan przybył, pielęgniarka go umyła, owinęła i wyciągnęła. Kto chce go pierwszy potrzymać? Trzy osoby w tym pokoju.
Vanessa odwróciła głowę w stronę ściany. Rita się nie poruszyła. Pielęgniarka spojrzała na mnie.
Wziąłem go. 6 funtów i 9 uncji. Miał zamknięte oczy.
Jego pięść zacisnęła się na moim palcu wskazującym i przestał płakać, jakby czekał na właściwą osobę, która go przytrzyma. Pielęgniarka zapytała, kto go zabiera do domu.
Cisza.
Najdłuższa cisza w moim życiu. Jestem. Powiedziałem.
Trzy dni później zaniosłam Dylana do mojego jednopokojowego mieszkania na East Willow Street. Miałam łóżeczko pożyczone od koleżanki z pracy, pudełko pieluch z taniego sklepu i żółty kocyk z szafy mamy. Owinęłam go w niego tej pierwszej nocy.
Ten sam koc, którym otuliłem się 22 lata wcześniej. Ledwo go przykrywał, ale był miękki, ciepły i nasz. Pierwszy rok prawie mnie załamał.
Dylan miał kolkę. Płakał przez 4 godziny każdej nocy między 20:00 a północą. Chodziłam w kółko po mieszkaniu, tuląc go do piersi, nucąc piosenki, które ledwo pamiętałam z dzieciństwa, patrząc na zegarek i modląc się o ciszę.
Pracowałam jako asystentka nauczyciela w szkole podstawowej Willow Creek od 7:45 do 15:30, a potem wracałam do domu, gdzie siedziało wrzeszczące niemowlę. Nauczyłam się funkcjonować po 4 godzinach snu. Nauczyłam się jeść na stojąco.
Nauczyłam się brać prysznic w mniej niż 3 minuty, ponieważ Dylan wytrzymywał dokładnie 3 minuty na sprężystym siedzisku. Zadzwoniłam do mamy raz o 23:00, po tym jak Dylan płakał przez trzy godziny bez przerwy. Stałam w kuchni w dresach i koszulce poplamionej mlekiem modyfikowanym i też płakałam.
„Mamo, potrzebuję pomocy” – powiedziałem.
„Proszę, tylko na jedną noc.”
Głos Rity był spokojny.
„Wybrałaś to, Myro. Jesteś dorosła. Zastanów się nad tym.”
Rozłączyła się. Vanessa tymczasem w sierpniu przeprowadziła się do Bostonu na studia. Została przyjęta do małej prywatnej szkoły.
Czesne opłacane było ze stypendiów i oszczędności rodziców. Te same oszczędności, o których mówili, że nie pokryją rachunków za pediatrę Dylana, kiedy o to prosiłem. W październiku sąd rodzinny w hrabstwie Franklin przyznał mi prawną opiekę nad Dylanem.
Formalności były proste. Vanessa podpisała formularze dobrowolnego zrzeczenia się faksem z Bostonu w tygodniu szczytu. Złożyłam dokumenty w małym, ognioodpornym sejfie, który trzymałam pod łóżkiem, obok żółtego koca.
Obok szpitalnej bransoletki Dylana, obok jego zdjęcia, na którym śpi na mojej piersi w czwartym dniu życia, z otwartą buzią, zaciśniętą pięścią, spokojny po raz pierwszy od urodzenia. Był mój prawnie, wreszcie całkowicie.
Pozwólcie, że przedstawię Wam najbliższe pięć lat w formie migawek.
Dylan w wieku 1 roku: pierwsze kroki. Przeszedł od stolika kawowego do kanapy. Pół metra otwartej przestrzeni, z wyciągniętymi rękami, uśmiechając się, jakby zdobył Everest.
Nagrałem to telefonem z klapką, na którym mieściło się zaledwie 30 sekund nagrania. Nadal mam to nagranie. Dylan, lat dwa: „Mamo” to było jego pierwsze słowo.
Nie mama ani mamusia, tylko mama. Krótkie, zwięzłe, jakby już zrozumiał najważniejszą rzecz i nie potrzebował dodatkowych sylab. Dylan w wieku 3 lat. Zacząłem uczyć na pół etatu w szkole podstawowej Willow Creek, tylko rano, podczas gdy sąsiadka o imieniu Patty opiekowała się Dylanem za 40 dolarów tygodniowo.
Patty miała sześcioro wnucząt i cierpliwość formacji geologicznej. Dylan ją kochał. Dylan miał cztery lata.
Potrafił czytać nie tylko litery, słowa, zdania. Przeczytał pudełko z płatkami śniadaniowymi i zapytał mnie, co oznacza ryboflawina. Musiałem to sprawdzić.
Dylan, lat 5, pierwszy dzień w przedszkolu. Stałam przed bramą szkoły przez 15 minut, kiedy wszedł, na wszelki wypadek. Nie obejrzał się.
Wszedł z plecakiem Spider-Mana i nie obejrzał się. Byłem tak dumny i jednocześnie tak zdruzgotany, że siedziałem w samochodzie i płakałem. Nikt z rodziny Summersów nie odwiedził mnie przez te pięć lat.
Ani razu. Żadnych prezentów świątecznych, żadnych kartek urodzinowych. Rita dzwoniła od czasu do czasu, żeby zapytać, jak sobie radzę, nigdy nie oferując pomocy.
Gerald wysłał czek na 50 dolarów na trzecie urodziny Dylana. Bez liściku, tylko czek. W poranek Bożego Narodzenia, kiedy Dylan miał trzy lata, tylko my dwoje.
