Powiedziałem teściowej, że mam wczesny lot i poszedłem spać. O północy usłyszałem, jak otwierają się drzwi. Przeszukała moją walizkę, wsunęła coś do wewnętrznej kieszeni i wyszeptała: „Jest w jej bagażu podręcznym. Daj znać kontroli bezpieczeństwa na lotnisku o szóstej”.

Może teraz zrozumiesz, kto kontroluje tę rodzinę.

Przekazałem oba pytania Ramirezowi, po czym spokojnie wszedłem na terminal.

Po raz pierwszy od siedmiu lat nie obawiałem się już kolejnego ruchu Daniela.

Zamiast tego zastanawiałem się, jak będzie bronił swoich poprzednich działań.

CZĘŚĆ 3: RANEK, W KTÓRYM ICH IMPERIUM UPADŁO

O 6:37 Daniel i Margaret weszli na terminal. Z odprawy lotniczej widziałem, że Margaret mnie zauważyła.

Uśmiechała się szeroko, dopóki nie podeszło do niej dwóch umundurowanych funkcjonariuszy lotniska.

Chwytając Daniela za ramię, wyszeptała.

„Spójrz” – szepnęła.

Daniel poprawił marynarkę, najwyraźniej przewidując mój upadek.

Przede mną zatrzymał się oficer.

„Pani Carter?”

"Tak."

„Musimy z tobą porozmawiać na temat pewnego raportu.”

Margaret rzuciła się naprzód, udając zaniepokojenie.

„O rany! Evelyn, co ty zrobiłaś?”

Daniel dramatycznie pokręcił głową.

„Ostrzegałem ją, że prędzej czy później wpadnie w poważne kłopoty”.

Milczałem, podczas gdy Margaret mówiła coraz głośniej.

„Panie oficerze, moja synowa ostatnio zachowuje się irracjonalnie. Jesteśmy bardzo zaniepokojeni”.

Oficer zwrócił się w jej stronę.

„Pani, skąd pani wie, o co tu chodzi?”

Zesztywniała.

„Ja… zakładałem.”

Daniel interweniował.

„Czy to naprawdę konieczne? Moja żona ewidentnie podjęła kilka złych decyzji”.

„Panie” – odpowiedział oficer – „proszę się odsunąć”.

Następnie detektyw Ramirez pojawił się u boku innego śledczego.

Wyraz twarzy Margaret zmienił się w wyraz autentycznego strachu, czegoś takiego nigdy wcześniej nie widziałem.

„Pani Carter” – powiedział Ramirez, zwracając się do Margaret – „chcielibyśmy omówić to, co włożyła pani wczoraj wieczorem do walizki swojej synowej”.

Zapadła cisza.

Daniel patrzył z otwartymi ustami, a Margaret mrugała raz po raz.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

Ramirez zaprezentowała nieruchomą klatkę z nagrania z mojej sypialni, na której wyraźnie widać, jak trzyma pistolet nad moim otwartym bagażem.

Spojrzała na mnie, zanim stanęła twarzą do mnie.

„Nagrałeś mnie?”

W końcu odpowiedziałem.

„Wszedłeś do mojej sypialni po północy i podłożyłeś broń w moim bagażu. Czego właściwie się spodziewałeś?”