Następnie mój biegły księgowy.
W końcu zadzwoniłem do prywatnego detektywa, który trzy lata wcześniej pomógł mojej firmie ujawnić defraudację pewnego dyrektora.
„Potrzebuję wszystkiego” – powiedziałem mu. „Wiadomości, przelewy, zapisy hotelowe, dowód ojcostwa, jeśli istnieje”.
Zatrzymał się. „Jak dyskretnie?”
Spojrzałem w górę na rozświetlone okno pokoju dziecięcego Vanessy.
„Całkowicie” – powiedziałem. „Dopóki nie dostarczę im daru”.
Tej nocy Marcus wrócił do domu z kwiatami.
„Dla ciebie” – powiedział z uśmiechem.
Pocałowałam go w policzek.
„Pięknie” – odpowiedziałem.
I po raz pierwszy w naszym małżeństwie nie miał pojęcia, obok kogo śpi.
Wziął mój pocałunek za poddanie się. Prawdę mówiąc, to była ostatnia życzliwość, jaką mu kiedykolwiek okazałem, zanim zniszczyłem wszystko, co kiedykolwiek cenił.
CZĘŚĆ 2
Przez dwanaście dni odgrywałam rolę posłusznej żony.
Przygotowałam Marcusowi śniadanie, wysłuchałam jego narzekań na wyimaginowane spotkania i skinęłam głową, gdy powiedział, że Vanessa potrzebuje kolejnych piętnastu tysięcy dolarów na „komplikacje poporodowe”. Przelałam pieniądze, nagrywając rozmowę przez system bezpieczeństwa, o którym zapomniał, że posiadam.
Jego arogancja rosła z każdym cichym „tak”.
Vanessa też nabrała odwagi. Wysyłała mi zdjęcia dziecka w ubrankach, które kupiłam, a potem wiadomości, w których nazywała mnie najlepszą siostrą na świecie.
Trzynastego dnia mój śledczy dostarczył mi czarną teczkę.
W środku znajdowały się faktury hotelowe, prywatne zdjęcia, odzyskane wiadomości oraz kopia testu na ojcostwo, który Marcus kupił pod fałszywym adresem e-mail. Prawdopodobieństwo ojcostwa wynosiło 99,99%.
Było tego więcej.
