Te słowa bolały bardziej niż cokolwiek, co kiedykolwiek powiedziała moja matka. Potem przypomniałem sobie telefon sprzed dwóch lat, kiedy Evelyn powiedziała mi, że Maya zmarnowała dwieście dolarów na gry wideo, a ja natychmiast zadzwoniłem do córki w gniewie, nie dając jej szansy na wyjaśnienie.
„Masz pojęcie, ile pracy włożyłem w wysłanie tych pieniędzy?”
„Tato, ja nie…”
„Żadnych wymówek.”
Zakończyłem rozmowę, zanim zdążyła dokończyć. Stojąc na szkolnym korytarzu, w końcu zrozumiałem, jak łatwo matka przekuła moją frustrację w dowód, że nie chcę Mai.
Kiedy weszliśmy do sali, Maya upuściła ołówek, gdy tylko mnie zobaczyła. Nie podbiegła do mnie ani się nie uśmiechnęła; zamiast tego cofnęła się o krok, a ten ruch powiedział mi więcej, niż mogłyby mi powiedzieć jakiekolwiek notatki doradcy.
"Tata…"
„Nie jestem tu po to, żeby na ciebie krzyczeć.”
Spuściła wzrok.
„Przykro mi z powodu pieniędzy na komputer.”
Zapytałem, co się z nim stało, a Maya przyznała, że oddała Evelyn każdego dolara. Według mojej mamy, moja firma borykała się z problemami finansowymi i byłem bliski utraty wszystkiego, więc Maya wierzyła, że zwrot pieniędzy w jakiś sposób mi pomoże.
Uklękłam, tak że nasze oczy były na wysokości oczu i poprosiłam ją, żeby mi wszystko opowiedziała. Na początku prawie się nie odzywała, ale kiedy już zaczęła, wylała z siebie pięć lat kłamstw.
Evelyn powiedziała Mai, że mam dość jej utrzymywania, że leczenie raka Sary pochłonęło wszystkie moje oszczędności i że żadna kobieta nigdy nie zechce mnie poślubić, bo Maya to zbyt duża odpowiedzialność. Przekonała też moją córkę, że musi być jak najmniej kosztowna, żeby nie stać się dla niej ciężarem.
„Powiedziała, że się mnie wstydzisz.”
Wyciągnąłem telefon i otworzyłem konto bankowe. Na ekranie pojawiały się przelewy za przelewami, obejmujące jedzenie, przybory szkolne, ubrania, urodziny, Boże Narodzenie, korepetycje i laptopa, na którego Maya uważała, że mnie już nie stać.
