Nie wiedział jednak, czy tak się stanie.
Dzień ukończenia szkoły
Cztery lata później Noah obserwował, jak trzy dwudziestodwuletnie kobiety przekraczają scenę podczas wręczania dyplomów.
Kiedy usłyszano imię Emmy, zaczął klaskać, aż rozbolały go ręce.
Gdy Lily przechodziła, on wstał.
Kiedy Grace odebrała dyplom, Noah otwarcie płakał.
Patrząc na nich, nie mógł oderwać wzroku od pokoju dziecięcego w szpitalu.
Trzy kołyski.
Trójka malutkich dzieci.
Trójka dzieci, które kiedyś były od niego zależne we wszystkim.
Teraz stały przed nim jako wykształcone młode kobiety, przygotowujące się do zbudowania własnego życia.
Noah spodziewał się, że po ceremonii wyjdą w towarzystwie przyjaciół.
Zamiast tego Emma oznajmiła, że mają dokąd go zabrać.
Pojechali do restauracji z prywatną salą.
Kiedy Noe wszedł, zatrzymał się.
Stoły pokryte były fotografiami.
Setki z nich.
Ich pierwsze święta Bożego Narodzenia.
Urodziny.
Pierwsze dni szkoły.
Mecze piłki nożnej.
Targi naukowe.
Wycieczki rodzinne.
Lata nastoletnie.
Uroczystości ukończenia szkoły.
Dwadzieścia dwa lata życia rozciągnięte w jednym pokoju.
Pośrodku stało oprawione zdjęcie Noaha z trzema dziewczynkami.
„Co to wszystko znaczy?” zapytał.
Grace podeszła bliżej.
„Chcieliśmy ci podziękować.”
„Nie musisz mi dziękować.”
„Tak” – odpowiedziała Lily. „Tak”.
Następnie wręczyła mu kopertę.
