Wtedy Diana zadała pytanie, na które się spodziewał.
„Jak się mają?”
Noah spojrzał na oprawione zdjęcie stojące na jego biurku.
Obok niego stały trzy młode kobiety w togach absolwentów. Ich uśmiechy były podobne, ale Noah dostrzegał wszystkie różnice, których inni nie dostrzegali.
„Ukończyli studia w zeszłym tygodniu”.
„Wiem. Widziałem zdjęcia.”
Noe przełknął ślinę.
„To już nie są małe dziewczynki”.
„Nie” – powiedziała Diana łagodnie. „Nie są”.
Dwadzieścia dwa lata.
Tyle czasu Noe spędził budując wokół nich swoje życie.
I teraz, nagle, nie potrzebowali go już tak jak kiedyś.
„Myślałem, że będę szczęśliwszy” – przyznał.
"Dlaczego?"
„Bo w końcu odzyskałam swoje życie”.
Diana milczała.
Noe wpatrywał się w fotografię.
„Problem w tym” – wyszeptał – „że nie wiem już, czym jest moje życie”.
Aby zrozumieć dlaczego, musiał cofnąć się o dwadzieścia dwa lata — do poranka, kiedy wszystko się zmieniło.
Część pierwsza: Noc, w której zakończyło się dawne życie Noego
W wieku trzydziestu jeden lat życie Noaha Cartera było zwyczajne, ale jego własne.
Miał stałą pracę, małe mieszkanie, używaną ciężarówkę i skromne plany na przyszłość. Miał nadzieję zaoszczędzić wystarczająco dużo na dom. Chciał podróżować. Może kiedyś kogoś pozna, ożeni się i będzie miał dzieci.
Nie było pośpiechu.
Myślał, że ma mnóstwo czasu.
