Poślubiłem moją 22-letnią pacjentkę, wiedząc, że zostały jej tylko 3 dni życia. Po jej śmierci jej siostra wręczyła mi pudełko i powiedziała: „Twoja żona ukrywała przed tobą straszną tajemnicę…”

„To proszę mi to wyjaśnić” – zażądałem.

Wiktoria spojrzała na siostrę.

„Emma szukała cię latami. Nie jesteś jakąś przypadkową osobą w jej życiu”.

Zdezorientowany zwróciłem się ku Emmie.

„Czy spotkaliśmy się już wcześniej?”

Zaczęła płakać.

„Nathan, proszę, po prostu mi zaufaj. Pewnego dnia wszystko zrozumiesz”.

Wiktoria wybiegła z pokoju.

Tej nocy godzinami o tym wszystkim myślałem. W końcu postanowiłem spełnić ostatnie życzenie Emmy.

Skierowałem jej opiekę medyczną do innego lekarza, skonsultowałem się z administracją szpitala i upewniłem się, że Emma w pełni rozumie podjętą decyzję.

Następnego dnia wzięliśmy ślub w małej kaplicy szpitalnej.

Emma miała na sobie białą sukienkę. Kiedy wsunąłem jej pierścionek na palec, wyszeptała:

„Czekałem na ten dzień dłużej, niż możesz sobie wyobrazić.”

Dwa dni później, o 4:17 rano, Emma zmarła.

Wciąż pamiętam jej ostatnie słowa.

„Nathan, już raz mnie uratowałeś. Dziękuję, że po raz drugi uszczęśliwiłeś mnie.”