
„To proszę mi to wyjaśnić” – zażądałem.
Wiktoria spojrzała na siostrę.
„Emma szukała cię latami. Nie jesteś jakąś przypadkową osobą w jej życiu”.
Zdezorientowany zwróciłem się ku Emmie.
„Czy spotkaliśmy się już wcześniej?”
Zaczęła płakać.
„Nathan, proszę, po prostu mi zaufaj. Pewnego dnia wszystko zrozumiesz”.
Wiktoria wybiegła z pokoju.
Tej nocy godzinami o tym wszystkim myślałem. W końcu postanowiłem spełnić ostatnie życzenie Emmy.
Skierowałem jej opiekę medyczną do innego lekarza, skonsultowałem się z administracją szpitala i upewniłem się, że Emma w pełni rozumie podjętą decyzję.
Następnego dnia wzięliśmy ślub w małej kaplicy szpitalnej.
Emma miała na sobie białą sukienkę. Kiedy wsunąłem jej pierścionek na palec, wyszeptała:
„Czekałem na ten dzień dłużej, niż możesz sobie wyobrazić.”
Dwa dni później, o 4:17 rano, Emma zmarła.
Wciąż pamiętam jej ostatnie słowa.
„Nathan, już raz mnie uratowałeś. Dziękuję, że po raz drugi uszczęśliwiłeś mnie.”
