Podróż Paris Jackson: Odnalezienie własnego głosu poza legendarnym nazwiskiem rodzinnym

​

Życie nastolatka naznaczone emocjonalnym zamętem​​

Okres dojrzewania jest okresem ogromnych zmian fizycznych , emocjonalnych i społecznych .

Młodzi ludzie kształtują swoją tożsamość, zawierają przyjaźnie, uczą się niezależności i starają się zrozumieć , gdzie jest ich miejsce.

Dla Paris te zwykłe wyzwania rozwojowe nasiliły się w wyniku żałoby, krytyki ze strony celebrytów i bolesnych doświadczeń osobistych .

W wywiadzie dla magazynu „Rolling Stone” z 2017 r. opisała , że ​​po latach stosunkowo spokojnego dzieciństwa miała trudności z odnalezieniem się w szkole .

Opowiadała o spędzaniu czasu ze starszymi nastolatkami i angażowaniu się w sytuacje, które później uznała za niezdrowe .

Opowiedziała również o swoich doświadczeniach związanych z zastraszaniem i nękaniem w Internecie .

Media społecznościowe dodały kolejny wymiar jej trudności .

Dla większości nastolatków krytyka ze strony kolegów z klasy lub znajomych może być druzgocąca . Paris była narażona na komentarze nieznajomych w internecie , z których wielu uważało, że mają prawo ją oceniać ze względu na jej rodzinę.

Z czasem doświadczenia te przyczyniły się do trudnego okresu w jej życiu osobistym .

Publicznie mówiła o samookaleczeniach i wcześniejszych próbach samobójczych , traktując je jako część historii swojego zdrowia psychicznego .​

Te rewelacje są poważne i należy je traktować z przymrużeniem oka , bez popadania w sensację.

Ujawniają również ważną prawdę na temat cierpienia emocjonalnego : widoczne przywileje nie czynią człowieka odpornym na cierpienie psychiczne .​

Pieniądze, sława i publiczne uznanie mogą zapewnić pewne możliwości, ale nie mogą zastąpić bezpieczeństwa emocjonalnego , zdrowych relacji ani odpowiedniej opieki nad zdrowiem psychicznym .

Paris ostatecznie poddała się leczeniu w okresie dorastania , spędzając czas m.in. w szkole terapeutycznej w Utah .

Później jednak opisała niepokojące doświadczenia w instytucjonalnych warunkach leczenia , co dodatkowo skomplikowało jej pojmowanie bezpieczeństwa , autorytetu i powrotu do zdrowia.

Jej doświadczenia podkreślają również , dlaczego ochrona godności młodych ludzi i zapewnienie odpowiedniego nadzoru w ośrodkach leczenia stacjonarnego jest tak ważne.

Leczenie powinno mieć charakter wspomagający, opierać się na dowodach naukowych i być rozliczalne.

Dla kogoś, kto doświadczył już traumy , poczucie bezsilności w środowisku opieki społecznej może sprawić , że droga do uzdrowienia stanie się jeszcze trudniejsza .

Mimo to Paris nadal szukała sposobów na zrozumienie swoich emocji i pójście naprzód .