Podejrzewałam, że mąż dosypuje mi coś do herbaty, więc kiedy wyszedł z pokoju, wylałam to do zlewu i udawałam, że śpię. O 2:17 w nocy wślizgnął się do naszej sypialni w lateksowych rękawiczkach, niosąc tajemniczą czarną torbę. Potem ustawił kamerę przy łóżku i wyszeptał: „Słodkich snów, Anno”. Siedziałam zupełnie nieruchomo, ale to, co wyciągnął z torby, uświadomiło mi, że nie byłam jego jedyną ofiarą…

Dopiero wtedy pozwoliłem sobie na drgnięcie.

Mój mąż nie tylko potajemnie mnie uspokajał. Fotografował mnie, zmieniał moje położenie, pobierał próbki, dokumentował wszystko i komunikował się z innymi ludźmi podczas tych czynności.

Dererick powiedział mi, że wyjeżdża w trzydniową podróż służbową do Chicago, więc wiedziałem, że mam ograniczoną możliwość dowiedzenia się, co się dzieje. Odczekałem jeszcze dziesięć minut, zanim wstałem z łóżka i zacząłem szukać prywatnego laptopa, który trzymał oddzielnie od komputera, którego używał do pracy.

W końcu znalazłem pod łóżkiem zamkniętą teczkę. Kod był naszą rocznicą, a kiedy zamek się otworzył, poczułem mdłą mieszankę ulgi i przerażenia.

W laptopie znajdowały się setki zdjęć ułożonych w folderach według daty. Niektóre pochodziły sprzed ośmiu miesięcy, na długo zanim zauważyłam cokolwiek nietypowego, ale najbardziej przerażało mnie odkrycie folderów z nazwiskami innych kobiet.

Jennifer. Patricia. Michelle.

Kobiet było co najmniej sześć.

Otworzyłem teczkę Jennifer i znalazłem zdjęcia przypominające te, które zrobił mi Dererick. Późniejsze zdjęcia pokazywały jednak, że wygląda na coraz słabszą i słabszą, a teczki Patricii i Michelle ujawniły ten sam niepokojący postęp.

Następnie odkryłem dokument zatytułowany „Komunikacja z klientem”.

Ujawniono, że Dererick prowadził działalność przestępczą, w ramach której płacący klienci zamawiali zdjęcia i inscenizowane scenariusze z udziałem kobiet, których stan zdrowia stopniowo się pogarszał. Różne usługi miały różne ceny, a wiadomości zawierały instrukcje od klientów dotyczące tego, co Dererick ma udokumentować.

Szukałem dalej, aż znalazłem e-maila sprzed zaledwie dwóch dni, w którym wspomniano o mnie z imienia i nazwiska. Klient pytał o coś, co nazywało się „Usługi dla absolwentów”, a odpowiedź Derericka sprawiła, że ​​zaczęły mi drżeć ręce.

Napisał, że jestem „prawie gotowy” i że „wkrótce rozpocznie ostatnią fazę”.

Nie wiedziałam dokładnie, co te słowa oznaczają, ale po obejrzeniu późniejszych zdjęć pozostałych kobiet wiedziałam, że nie mogę sobie pozwolić na czekanie i znalezienie odpowiedzi. Skopiowałam wszystko, co mogłam, na pendrive, a potem przeszukałam sypialnię, aż znalazłam notatnik Derericka ukryty w szufladzie na skarpetki.