Kiedy odmówiłam powierzenia im mojej siostry, zaczęli podawać fałszywe informacje do opieki społecznej. Twierdzili, że zostawiałam ją samą, ledwo karmiłam i często się na nią złościłam.
Od tego czasu pracownicy opieki społecznej zaczęli regularnie odwiedzać nasz dom.
A za każdym razem, gdy moja siostra spędzała weekend u mojej ciotki, wracała zapłakana.
Pewnego wieczoru szepnęła mi:
Denerwują się, bo nie nazywam ich „mamo” i „tato”.
Byłam wściekła, ale nie wiedziałam, jak udowodnić, że kłamią. Opieka społeczna nadal uważała, że jestem za młoda i niezdolna do odpowiedniej opieki nad siostrą.
Pewnego dnia dotarłem do domu mojej ciotki wcześniej niż się spodziewałem. Złapałem gumę w rowerze i czekając na siostrę, usiadłem pod ich oknem, próbując ją naprawić.
Nagle usłyszałem w środku rozmowę mojej ciotki.
— Im szybciej dostaniemy opiekę i wyślemy tę dziewczynę do szkoły z internatem, tym lepiej. Nie znoszę jej. Ona tylko płacze za matką. Mam już dość.
Jej mąż odpowiedział:
