To ona dzwoniła do Wesa czterdzieści razy.
To ona w końcu zdołała dodzwonić się do Diane.
A Diane — moja teściowa, z diamentem w kształcie pinezki i księgą rachunkową — powiedziała coś, co wyjaśniło mi wszystko o rodzinie, do której się wżeniłem.
„Cóż” – powiedziała chłodno Diane – „nie można winić mojego syna za to, że ma wątpliwości”.
Dana się rozłączyła.
Potem Dana usiadła na brzegu mojego łóżka, wzięła mnie za obie ręce i złożyła mi obietnicę, za którą do dziś jestem jej wdzięczny.
„Chcą, żebyś się wstydził” – powiedziała. „Nie będziesz. Nic nie zrobiłeś. A kiedy gazeta wróci, nie pozwolimy im o tym zapomnieć”.
Rozdział 4: W pokoju zapadła cisza
Wyniki badań DNA były gotowe po dziewięciu dniach.
Dziewięćdziesiąt dziewięć i dziewięćdziesiąt dziewięć procent.
Wes był biologicznym ojcem obu dziewcząt.
I oto było to napisane czarną czcionką na szpitalnym papierze firmowym — to, co mógł mu powiedzieć w ciągu czterominutowej rozmowy, gdyby tylko był na tyle mężczyzną, żeby zostać na dłużej.
Powiem ci, co z nim zrobiłem, bo to jest część, z której jestem najbardziej dumny i to właśnie ona ostatecznie zmieniła bieg całej sprawy.
Wes pojawił się w tygodniu, w którym ogłoszono wyniki.
Nie dla mnie — on nie miał na to odwagi.
Zadzwonił do Dany, a potem zadzwoniła do niej jego matka i przesłanie było takie samo: teraz, gdy gazeta napisała to, co napisała, Wes był gotów „wrócić do domu”, „przejść przez to” i „być rodziną”.
Jakby wyszedł po mleko.
Jakby nie podpisał formularza o odmowie przyjęcia własnych córek, zanim ich krew pępowinowa zdążyła się ochłodzić.
Diane zorganizowała kolację u siebie w domu, żeby „porozmawiać o wszystkim jak dorośli”, a ja zgodziłem się przyjść, co zaskoczyło wszystkich, łącznie ze mną.
Miałem swoje powody.
