Po czterech latach bezczynności ojciec zaczął poruszać ręką, gdy jego syn powiedział: „Swędzą mnie plecy”
Rozdział 2: Co tak naprawdę oznacza pozostawanie w śpiączce przez cztery lata?
Sformułowanie „w śpiączce przez cztery lata” natychmiast przywodzi na myśl sugestywny obraz: ktoś leży z zamkniętymi oczami, niezdolny do komunikacji, podczas gdy świat toczy się dalej wokół niego. Terminologia medyczna jest jednak bardziej skomplikowana.
Śpiączka to głęboki stan nieświadomości. Osoba w śpiączce żyje, ale nie można jej obudzić i nie wykazuje celowych reakcji na bodźce zewnętrzne. Według MedlinePlus, śpiączka rzadko trwa dłużej niż dwa do czterech tygodni. Niektórzy pacjenci mogą pozostawać w długotrwałych zaburzeniach świadomości przez znacznie dłuższy czas, ale ich stan może nie być już klasyfikowany jako śpiączka.
MedlinePlus
To rozróżnienie jest istotne przy interpretacji przesłania przedstawionego na obrazie.
Po poważnym urazie mózgu osoba może przechodzić przez różne stadia lub pozostawać w długotrwałym zaburzeniu świadomości. Dwa często omawiane stany to zespół niereagującego czuwania, historycznie nazywany stanem wegetatywnym, oraz stan minimalnej świadomości.
Zespół niereagującego czuwania
Osoba w tym stanie może otwierać oczy i wykazywać okresy czuwania, w tym cykle snu i czuwania. Jej ciało może reagować na określone bodźce i może poruszać się spontanicznie. Jednak klinicyści nie znajdują wiarygodnych dowodów na to, że osoba ta jest świadoma siebie lub swojego otoczenia.
Rodzinom może być to niezwykle trudne do zrozumienia. Widok bliskiej osoby otwierającej oczy lub poruszającej ręką może sprawiać wrażenie rozpoznania. Jednak te działania niekoniecznie świadczą o świadomej obecności.
Stan minimalnej świadomości
Osoba w stanie minimalnej świadomości wykazuje ograniczone, ale wyraźnie rozpoznawalne oznaki świadomości. Mogą to być: wykonywanie prostych poleceń, wyrażanie zrozumiałej odpowiedzi, śledzenie wzrokiem obiektu lub celowe reagowanie na coś, co dzieje się wokół niej.
