Nie masz pojęcia z kim walczysz.
Odpowiedziałem:
Ty też nie.
Część 3
Mark wrócił do Chicago trzydzieści sześć godzin później, sam i bez bagażu.
Zastał mnie czekającego w sali konferencyjnej nad holem swojej firmy. Diane usiadła obok niego. Vanessa przyszła z prawnikiem i zaczęła obwiniać Marka.
„Obiecałeś immunitet” – syknęła.
„Niczego nie obiecałem” – warknął Mark.
Wszedłem z agentem Ruizem, moim prawnikiem i członkami zarządu.
Mark wstał. „Zakończ to przedstawienie, Claire. Przywróć rachunki, wycofaj oskarżenia, a może pozwolę ci zatrzymać dom”.
„Próbowałeś wrobić mnie w federalne oszustwo telekomunikacyjne” – powiedziałem. „Sfałszowałeś mój podpis, ukradłeś firmowe fundusze i planowałeś zostawić mnie w długach”.
„W naszym małżeństwie były problemy”.
„Twoja pani miała na sobie moją biżuterię.”
Vanessa odruchowo dotknęła bransoletki.
Położyłem aksamitne etui na stole. W środku znajdował się pasujący naszyjnik, który Mark ubezpieczał, zgłosił kradzież i podarował Vanessie. Numery seryjne zgadzały się ze zdjęciami.
Diane zbladła. „Mark, powiedz im, że ona kłamie”.
Agent Ruiz otworzył pudełko z dowodami. „Mamy zapisy bankowe, nagrania z hoteli, nagrania rozmów, logi z serwerów i wyciągi od pana dyrektora finansowego”.
Mark zwrócił się do Vanessy. „Rozmawialiście?”
Założyła ramiona. „Nie pójdę za ciebie do więzienia”.
„Już się przyznałeś” – powiedziała moja prawniczka, przesuwając do przodu umowę o współpracy. „Pominąłeś dwa zeznania. Umowa jest nieważna”.
Twarz Vanessy posmutniała.
Mark rzucił się po papiery, ale przez drzwi weszło dwóch agentów. Zatrzymał się kilka centymetrów ode mnie.
„Zaplanowałeś to na lotnisku” – wyszeptał.
„Nie. Zaplanowałem to, kiedy zdałem sobie sprawę, że żałoba to dokładnie to, czego ode mnie oczekiwałeś”.
Jego głos osłabł. „Claire, proszę. Możemy to naprawić”.
Przypomniałam sobie każdą samotną kolację, każde przeprosiny, jakie składałam za uzasadnione podejrzenia, każdy raz, kiedy nazwał moją inteligencję nieatrakcyjną.
„Już to naprawiłem.”
