— Wiem, Lily. Ale proszę, jeszcze troszeczkę. Musimy skończyć przed jutrem.
— A jeśli babcia się dowie?
Jake odpowiedział zdaniem, którego do dziś nie potrafię zapomnieć.
— Wtedy dowie się tego, czego mama zabroniła nam jej mówić.
Powoli pchnęłam drzwi.
I właśnie w tej chwili zobaczyłam coś, czego nie wyobrażałam sobie nawet w najgorszych koszmarach.
Lily siedziała na malutkim krześle, a po jej policzkach spływały łzy.
Jake klęczał przed nią, trzymając w dłoni niewielki metalowy przedmiot.
— JAKE! — krzyknęłam.
Podskoczył ze strachu, a przedmiot upadł na dywan.
To były małe nożyczki.
— Co ty robisz swojej siostrze?!
Lily natychmiast rzuciła mi się w ramiona. Obejrzałam jej dłonie i twarz, ale nie znalazłam żadnych obrażeń.
— Babciu, Jake nie robi nic złego — wyszeptała.
Jake stał w kącie, z trudem powstrzymując łzy.
— Babciu, proszę, nie złość się. Chciałem ci powiedzieć, ale…
— To wyjaśnij mi, dlaczego twoja siostra codziennie płacze w tym pokoju!
