Mój wnuk natychmiast puścił siostrę.
— Nic, babciu. Tylko się bawiliśmy.
Ale Lily spojrzała na mnie oczami pełnymi łez i powiedziała coś, od czego ścisnęło mnie w żołądku.
— Babciu, nie chcę znowu iść do tamtego pokoju.
Wyraz twarzy Jake’a natychmiast się zmienił.
— Lily, cicho! Przecież się umawialiśmy!
Zamarłam.
— Jakiego pokoju, Jake?
— Żadnego pokoju, babciu. Ona jest jeszcze mała. Nie wie, co mówi.
Tego wieczoru postanowiłam uważniej ich obserwować.
A to, co zauważyłam w kolejnych dniach, przeraziło mnie jeszcze bardziej.
Każdego popołudnia Jake zabierał swoją młodszą siostrę do małego pokoju na piętrze.
Zamykał drzwi.
Czasami słyszałam stamtąd płacz Lily.
A za każdym razem, kiedy wchodziłam po schodach, ich rozmowy natychmiast milkły.
Pewnego popołudnia zatrzymałam się przed drzwiami i usłyszałam surowy głos Jake’a.
