Opłata za zamknięcie wynosi dwa dolary miesięcznie.

Wczoraj wieczorem przyszedłem do domu, wiadomość od Maykli i była tam. Proszę zwrócić uwagę na dokumenty.

Brat kilka razy prosił mnie, żebym odpoczął.

„Całkowicie się wyczerpałeś” – powiedział.

„Muszę to zakończyć”.

„Jak mamy do tego dotrzeć? Zrozumieliśmy, że to ważne – to najbardziej prawdopodobna droga”.

Spojrzałam na niego.

„Bo on nie ponosi winy”.

Michael uśmiechnął się drwiąco.

„Wygląda na to, że się zakochałaś”.

Chciałam zaprzeczyć.

Ale nie mogłam.

## Rozdział 5. Trzy lata czekania

Znaleziono tu guzik.

Jonah coraz częściej tracił nadzieję.

Czasami, podczas naszych spotkań, wspominał, że przestał już liczyć dni do wyjścia na wolność.

„Nie – co będzie potem?” – zapytał pewnego dnia.

„Kto?”

„Jak piosenka – najwspanialsza, jaką kiedykolwiek słyszałaś”.

Wzięłam słomkę i włożyłam ją do szklanki.

„Nie mów tak”.

„I nie chodzi tu o świętowanie; chodzi o to, co mówiłaś wcześniej – o człowieku, który niczym kot w ciągłym ruchu, nigdy nie zdoła się stąd wydostać”.

„Zresztą to bez znaczenia; i tak będzie nudno”.

Zobaczysz, co się tu wydarzy.

„Co masz na myśli?”

Byłam zaskoczona.

„W końcu jesteśmy małżeństwem”.

„To konieczny warunek – jak scena z filmu. Bardzo mocna scena. Dokładnie w ten sposób należy to usunąć”.

Spuściłam wzrok.

Miał rację.

Stało się to w zeszłym roku i było warunkiem wstępnym objęcia stanowiska – powrotu do normalnego życia.

Nie, wcale za tym nie tęskniłam.

„Bo wiele dla mnie znaczysz, Jonah”.

Jonah znieruchomiał.

Jeśli słyszysz to, co wydaje ci się, że słyszysz – możesz zblednąć. Słuch bywa zwodniczy.

„Czy mogłabyś powtórzyć?”

Uśmiechnęłam się przez łzy. „Mój drogi. To nie ma żadnego znaczenia”.

Jonah zamknął oczy.

Milczał przez kilka sekund.

A potem powiedział:

„Przeraża mnie myśl, że mógłbym w to uwierzyć”.

„Dlaczego?” „Ponieważ to nie zmienia tego, co się wydarzyło”.

Zanim gra się rozpoczęła, zachowywali się jak prawdziwe małżeństwo.

Kilka miesięcy później prawnik o imieniu Robert wpadł na ważny trop.