Wczoraj wieczorem przyszedłem do domu, wiadomość od Maykli i była tam. Proszę zwrócić uwagę na dokumenty.
Brat kilka razy prosił mnie, żebym odpoczął.
„Całkowicie się wyczerpałeś” – powiedział.
„Muszę to zakończyć”.
„Jak mamy do tego dotrzeć? Zrozumieliśmy, że to ważne – to najbardziej prawdopodobna droga”.
Spojrzałam na niego.
„Bo on nie ponosi winy”.
Michael uśmiechnął się drwiąco.
„Wygląda na to, że się zakochałaś”.
Chciałam zaprzeczyć.
Ale nie mogłam.
## Rozdział 5. Trzy lata czekania
Znaleziono tu guzik.
Jonah coraz częściej tracił nadzieję.
Czasami, podczas naszych spotkań, wspominał, że przestał już liczyć dni do wyjścia na wolność.
„Nie – co będzie potem?” – zapytał pewnego dnia.
„Kto?”
„Jak piosenka – najwspanialsza, jaką kiedykolwiek słyszałaś”.
Wzięłam słomkę i włożyłam ją do szklanki.
„Nie mów tak”.
„I nie chodzi tu o świętowanie; chodzi o to, co mówiłaś wcześniej – o człowieku, który niczym kot w ciągłym ruchu, nigdy nie zdoła się stąd wydostać”.
„Zresztą to bez znaczenia; i tak będzie nudno”.
Zobaczysz, co się tu wydarzy.
„Co masz na myśli?”
Byłam zaskoczona.
„W końcu jesteśmy małżeństwem”.
„To konieczny warunek – jak scena z filmu. Bardzo mocna scena. Dokładnie w ten sposób należy to usunąć”.
Spuściłam wzrok.
Miał rację.
Stało się to w zeszłym roku i było warunkiem wstępnym objęcia stanowiska – powrotu do normalnego życia.
Nie, wcale za tym nie tęskniłam.
„Bo wiele dla mnie znaczysz, Jonah”.
Jonah znieruchomiał.
Jeśli słyszysz to, co wydaje ci się, że słyszysz – możesz zblednąć. Słuch bywa zwodniczy.
„Czy mogłabyś powtórzyć?”
Uśmiechnęłam się przez łzy. „Mój drogi. To nie ma żadnego znaczenia”.
Jonah zamknął oczy.
Milczał przez kilka sekund.
A potem powiedział:
„Przeraża mnie myśl, że mógłbym w to uwierzyć”.
„Dlaczego?” „Ponieważ to nie zmienia tego, co się wydarzyło”.
Zanim gra się rozpoczęła, zachowywali się jak prawdziwe małżeństwo.
Kilka miesięcy później prawnik o imieniu Robert wpadł na ważny trop.
