Tasha patrzyła na nią przez chwilę, zanim zadała pytanie, które najwyraźniej dręczyło ją przez cały wieczór.
„Skoro wiedziałeś, że sobie ze mną poradzisz, to dlaczego pozwoliłeś mi się tak z tobą drażnić przez całe dnie?”
Maya oparła się o ścianę.
„Bo wiedzieć, jak walczyć, i chcieć walczyć, to dwie różne rzeczy.”
Tasha nic nie powiedziała.
Maya spojrzała w stronę podwórza.
„Nauczyłem się tej lekcji w kosztowny sposób”.
Po raz pierwszy odkąd Maya przybyła, Tasha nie miała mądrej odpowiedzi.
Ona po prostu skinęła głową i odeszła.
I po tym dniu nikt w więzieniu nie popełnił już błędu i nie pomylił milczenia Mai ze słabością.
