Jego wyraz twarzy pociemniał.
„Chcę rozwodu.”
Położyłem długopis na ladzie i przesunąłem go w jego stronę.
"Doskonały."
Moja zgoda przeraziła go bardziej, niż łzy i błagania.
W ciągu czterdziestu ośmiu godzin Daniel złożył pozew o rozwód, zażądał naszego domu i próbował usunąć mnie z zarządu Mercer Freight.
Vanessa wróciła do pracy z dużym diamentowym pierścionkiem na palcu i powiedziała pracownikom, że wkrótce zostanie „prawdziwą panią Mercer”.
Razem założyli, że wszystko, co nosi nazwisko Daniela, automatycznie należy do niego.
Ich arogancja znacznie ułatwiła mi pracę.
Nigdy nie pytali, dlaczego przestałem się kłócić.
Nie dziwiło ich, że mój prawnik zaczął uczestniczyć w zwykłych spotkaniach korporacyjnych.
Zignorowali fakt, że bank nagle zaczął wymagać dwóch podpisów przy przelewach powyżej pięćdziesięciu tysięcy dolarów.
Moi śledczy wkrótce odkryli drugi sekret Vanessy.
Współpracowała również z Julianem Crossem, wiceprezesem działu zaopatrzenia w Mercer Freight i najbliższym przyjacielem Daniela.
Na nagraniach z hotelu widać, jak Vanessa i Julian razem wchodzą do pokoi.
Usunięte e-maile ujawniły coś jeszcze poważniejszego.
Julian i Vanessa zawyżali ceny kontraktów z dostawcami, transferowali nadwyżki pieniędzy za pośrednictwem firm-wydmuszek i przygotowywali się, żeby zrzucić na mnie winę za brakujące środki.
Ich plan opierał się na założeniu, że wszyscy będą wierzyć, że jestem nikim więcej niż cichą, nic nieznaczącą żoną Daniela, która okazjonalnie zajmuje się dokumentami.
Wybrali zły cel.
Księgowość śledcza nie była przypadkowym hobby.
To był powód, dla którego prokuratorzy zatrudnili moją firmę, gdy przestępcy uznali, że dokumenty finansowe nie mogą mówić.
Przez trzy tygodnie gromadziłem dowody.
Zmienione faktury.
Przelewy bankowe.
Prywatne wiadomości.
Rejestry identyfikatorów bezpieczeństwa.
Nagrania z hotelu.
I nagrania z biura Daniela.
