Nie sięgnąłem po broń. Nie zadzwoniłem jeszcze na policję – nie dlatego, że nie miałem takiego zamiaru, ale dlatego, że najpierw musiałem spojrzeć mu w oczy i zobaczyć, jak jego maska roztrzaskuje się na milion kawałków.
Wstałam z łóżka. Moje nogi były teraz stabilne, przepełnione zimnym, jasnym skupieniem matki, której młode zostało zagrożone.
Wyszedłem na korytarz, moje bose stopy nie wydawały żadnego dźwięku na drewnie. Nie zapaliłem ani jednego światła. Dom skąpany był w bladej, chorobliwie srebrnej poświacie burzy na zewnątrz, z migoczącymi błyskawicami.
przerywane światła na oknach niczym światła stroboskopowe.
Dotarłem do drzwi sypialni Emmy i otworzyłem je na oścież. Drewno uderzyło o ścianę z ostrym, dźwięcznym trzaskiem , który zadrżał w ramkach obrazów na korytarzu.
Evan nawet nie drgnął.
Nie zerwał się z łóżka ani nie uniósł rąk w panice. Z bolesną powolnością uniósł głowę z ramienia Emmy i odwrócił się, żeby spojrzeć na mnie stojącego w drzwiach.
Światło podczerwone z kamery umieszczonej wysoko w rogu oświetlało scenę niczym scenę teatralną.
„Carrie” – powiedział, jego głos był całkowicie spokojny, pozbawiony poczucia winy, przeprosin czy strachu. „Nie powinnaś być obudzona. Obudzisz ją”.
