świadoma myśl.
Aż do nocy pustej kanapy.
Akt III: Cienka linia światła
Zdarzyło się to we wtorek pod koniec sierpnia. Znad Pacyfiku nadciągnęła gwałtowna, nietypowa dla tej pory roku burza, uderzając w okna naszego domu w Portland ulewnymi opadami deszczu i trzęsąc luźną aluminiową elewacją. Prąd zanikał dwukrotnie około 22:00, zanim w końcu się ustabilizował, pozostawiając w domu zapach ozonu i wilgotnego cedru.
Obudziłem się o 00:30 w nocy z nagłą, duszącą suchością w gardle. W pokoju panowała całkowita ciemność, jedynie zielonkawa poświata budzika cyfrowego na mojej szafce nocnej.
Wyciągnąłem rękę w prawą stronę, by pogłaskać ramię Evana, spodziewając się, że wyczuję znajome wygięcie jego pleców pod koszulką.
Moja dłoń natrafiła jedynie na lodowatą, pogniecioną bawełnę.
Arkusz był całkowicie zimny do
Dotyk, co oznaczało, że nie odszedł tak po prostu; nie było go już od dawna. Serce nagle, gwałtownie podskoczyło mi w piersi. Dziwny, pierwotny instynkt – ten zimny, drapieżny przypływ adrenaliny, który zimą utrzymuje przy życiu dzikie zwierzęta – rozgorzał w moich żyłach.
Zrzuciłam kołdrę, wyciągnęłam nogi z łóżka i stanęłam na zimnej, drewnianej podłodze.
„Evan?” zawołałem, ale mój głos zabrzmiał o wiele za słabo i krucho w porównaniu z rykiem deszczu na zewnątrz.
Brak odpowiedzi.
Wymknąłem się na korytarz na piętrze. W domu panowała grobowa cisza, zakłócana jedynie rytmicznym kapaniem luźnej rynny na zewnątrz. Szedłem wąskim korytarzem w kierunku schodów do salonu.
