„Zaatakowała mnie!” – krzyknęła Dana. „Jest niestabilna!”
Michael nie chciał spojrzeć mi w oczy.
Uklękłam obok mamy. „Zrobili zdjęcia twoich obrażeń?”
"NIE."
„Zadzwonić po karetkę?”
"NIE."
„Zabrać nietoperza?”
Policjant przełknął ślinę. „Pani Hale powiedziała, że nie ma nikogo”.
Płacz Dany ucichł na pół sekundy.
Wstałem powoli. „Zdejmijcie kajdanki mojej matce”.
„Proszę pani, ona jest aresztowana.”
„Z czyjego upoważnienia?”
Kapitan Ross wyszedł z tylnego biura, z koszulą wypuszczoną ze spodni, z wściekłością na twarzy. Wujek Dany.
„To spór rodzinny” – powiedział. „Nie rzucaj tytułem”.
Uśmiechnęłam się bez ciepła. „Nie wspomniałam o swoim stanowisku”.
W pokoju zapadła cisza.
Ross zdał sobie sprawę, że jego oficer to zrobił.
Dana skrzyżowała ramiona. Michael w końcu spojrzał na mnie, a jego samozadowolenie powróciło. „Evelyn, nie pogarszaj tego. Mama ma napady. Staramy się chronić wszystkich”.
Mama patrzyła na niego tak, jakby ją również uderzył.
Wyjąłem telefon, zrobiłem zdjęcia jej obrażeń, kajdanek, zegara i wszystkich obecnych tam funkcjonariuszy.
Wtedy powiedziałem: „Wszyscy mylicie milczenie ze słabością”.
I wysłałem jedną wiadomość do mojego zastępcy: Zachowaj wszystko.
