„Niewiarygodne! Ci darmozjady już planują dzielić ze mną mieszkanie?” – wykrzyknęła właścicielka, zszokowana, podsłuchawszy rozmowę krewnych męża.

Igor zdjął kurtkę i powiesił ją w szafie.
„Uważałem, że to całkiem niezłe rozwiązanie: Larisa będzie miała gdzie mieszkać, mama będzie miała spokój ducha, a my też nie wylądujemy na ulicy”.
„Oczywiście. Pomyślałaś o wszystkim… oprócz jednej osoby”.
„Ja?”
„Tak, ja. Prosisz mnie, żebym sprzedał mieszkanie, w którym mieszkałem od dziecka, rzucił pracę, przeprowadził się do innej dzielnicy i oddał resztę pieniędzy twojej siostrze. I ty to nazywasz dobrym rozwiązaniem”. „
Ale ja nie chciałem tego dla siebie”.
„Co za różnica?”
Igor poszedł do kuchni i nalał sobie szklankę wody.
„Nie rozumiesz, jak mama mnie wkurza. Dzwoni do mnie codziennie: narzeka, że ​​Larisa wraca późno albo że Artem nie zmywa naczyń. Larisa narzeka na mamę. Teraz boję się nawet odebrać telefon”. „
Więc myślałeś, że najłatwiej będzie ich przenieść – za moje pieniądze?” „
Proszę, nie mów tak”.
„Jak mam to ująć? Gdybyś zaproponował sprzedaż samochodu, żeby pomóc Larisie, przynajmniej zrozumiałbym, co jesteś gotów poświęcić. Ale teraz chcesz oddać część wartości mojego mieszkania”.
Igor usiadł.
„Tak” – przyznał w końcu – „tak właśnie się stało”.
To było pierwsze prawdziwe wyznanie Igora tego dnia, a Tatiana nie miała ochoty o niczym rozmawiać.
„Igorze, nie mam nic przeciwko pomaganiu Larisie. Ale ona chce mieszkać osobno i nie chce płacić czynszu. Twoja matka nie chce mieszkać z twoją siostrą, ale chętnie rozwiąże problem moim kosztem. A ty, ty próbowałeś zadowolić wszystkich – nawet mnie o to nie prosząc”.
„Myślałem, że od razu odmówisz”.
„Miałeś rację”.
„No i masz”.
„Nie, nie rozumiesz. Naprawdę myślisz, że jeśli ktoś nie chce oddać swojej własności, to twoim zadaniem jest wymyślić, jak go przekonać?”
Igor nic nie powiedział.
Tatiana kontynuowała, już spokojniejsza:
„Najbardziej bolała mnie nawet nie sprawa mieszkania. Wiedziałeś, że nie chcę się przeprowadzać, wiedziałeś, ile wysiłku włożyłam w to miejsce. Ale w swoich wiadomościach przedstawiałeś mnie jako nierozsądną kobietę, która będzie narzekać, zanim się przyzwyczai”.
„To było głupie z mojej strony, że to napisałem”.
„Głupia wygoda. Dla wszystkich oprócz mnie”.
Igor zwlekał, długo obracając pustą szklankę w dłoniach.
„To moja wina” – powiedział. „Nie powinienem był mówić o tym za twoimi plecami”.
„Nie powinnaś. Poza tym nie jesteś odpowiedzialna za rozwiązanie wszystkich problemów twojej matki i siostry. Zwłaszcza z moimi zasobami”. „
Ale co, jeśli zadzwonią ponownie?”
„To twoja rodzina. Powiedz im to, co powinnaś była powiedzieć im miesiąc temu”.
Następnego dnia Igor zadzwonił do matki.
Tatiana przypadkiem podsłuchała rozmowę: jej mąż rozmawiał w salonie przy otwartych drzwiach.
„Mamo, nie będzie wyprzedaży. A Larisa nie przyjedzie do nas mieszkać”.
Po drugiej stronie linii rozległo się kilka oburzonych protestów.
„Nie, nie chodzi o to, że Tania jest skomplikowana. Chodzi o to, że mieszkanie jest jej i nie powinniśmy byli rozmawiać o tym bez niej”.
Nina Pawłowna rozpoczęła kolejną długą przemowę.

Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇