Daniel wszedł do środka i znieruchomiał. Przez kilka sekund panowała cisza; potem usłyszałam jego kroki – kierował się w stronę stołu, a nie ku nam.
Zatrzymał się przy moim niebieskim talerzu.
– Dziwne – mruknął.
Poczułam, jak żołądek podchodzi mi do gardła.
Daniel podniósł talerz.
Otworzyłam oczy akurat w chwili, gdy odwracał się w stronę zlewu.
– Nie dotykaj tego.
Odwrócił się. Noah pochylił się w moją stronę i po raz pierwszy spokój zniknął z twarzy Daniela.
– Nie śpisz.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, przez ścianę kuchni przebłysnęło czerwone i niebieskie światło.
Daniel odstawił talerz tak gwałtownie, że złote sztućce aż podskoczyły.
Ktoś zapukał do drzwi wejściowych.
– Policja!
Daniel spojrzał na mnie, a potem na Noaha, jakby próbował zdecydować, które wyjaśnienie uda mu się jeszcze uwiarygodnić.
Trzymałam ręce z dala od talerza.
Gdy funkcjonariusze weszli do środka, opowiedziałam im o całym wieczorze, telefonie i naszych zaginionych komórkach. Następnie wyjęłam spod koszulki szczelnie zamknięty woreczek z jedzeniem.
Jeden z policjantów natychmiast kazał mi go nie otwierać.
Drugi ruszył w stronę garażu.
Kilka minut później wrócił, trzymając oba nasze telefony.
– Proszę pana – powiedział policjant do Daniela – dlaczego te rzeczy były ukryte w pana skrzynce z narzędziami?
Daniel nie odpowiedział.
Niebieski talerz, który ujawnił ukryty plan męża na dzisiejszą kolację. Zamknięta torba z zamrażarki była jedyną rzeczą, której Daniel nie przewidział. Kiedy pielęgniarka wzięła ją ode mnie, pokój się zmienił. Daniel spędził drogę do szpitala, powtarzając to samo wyjaśnienie: że jestem wyczerpana, że prawdopodobnie coś pomyliłam, że Noah i ja po prostu źle zareagowaliśmy na kolację. Ale był jeden problem. Jedzenie nadal tam było. Lekarze nie potrzebowali jego opowieści.
