Zwolennicy dopuszczalności takich kar argumentują, że niektóre przestępstwa są na tyle poważne, że uzasadniona może być kara stałego pozbawienia wolności.
Podkreślają wagę zabójstwa, prawa ofiar i odpowiedzialność rządu za ochronę społeczeństwa.
Mogą również argumentować, że sędziowie powinni zachować swobodę wymierzania najsurowszej kary w wyjątkowych okolicznościach.
Przeciwnicy twierdzą, że wyrok na stałe pozbawiający możliwości zwolnienia jest szczególnie trudny do uzasadnienia w przypadku osoby, której przestępstwo popełniono w okresie dojrzewania.
Twierdzą, że żaden sąd nie jest w stanie wiarygodnie przewidzieć, czy nastolatek przez całe życie pozostanie niebezpieczny lub niezdolny do zmiany zachowania.
Debata dotyczy zatem dwóch różnych form niepewności.
Jedno dotyczy powagi szkody, która już została wyrządzona.
Drugim problemem jest to, kim przestępca może się stać po kilkudziesięciu latach.
Na żadne z tych pytań nie można odpowiedzieć, biorąc pod uwagę wyłącznie wiek lub kwalifikację prawną przestępstwa.
Jak różne stany radzą sobie z wyrokami skazującymi nieletnich
Amerykańskie przepisy dotyczące wymierzania kar nieletnim nie są jednolite.
Poszczególne stany różnią się pod względem sposobu traktowania młodych oskarżonych, tego, kiedy dopuszczają ściganie w sądzie dla dorosłych, a także tego, czy osoby skazane za poważne przestępstwa nieletnich mogą ostatecznie kwalifikować się do zwolnienia warunkowego.
Według Krajowej Konferencji Stanowych Legislatur, 28 stanów oraz Dystrykt Kolumbii wyeliminowały karę dożywotniego pozbawienia wolności dla nieletnich bez możliwości zwolnienia warunkowego poprzez ustawodawstwo lub orzeczenia sądowe.
W innych jurysdykcjach jest to nadal dozwolone w określonych okolicznościach.
Nawet w stanach, w których wyeliminowano karę dożywotniego pozbawienia wolności dla nieletnich bez możliwości zwolnienia warunkowego, minimalny okres pozbawienia wolności wymagany przed rozpatrzeniem wniosku o zwolnienie warunkowe może się znacznie różnić.
Niektóre przepisy prawne dopuszczają rozpatrzenie sprawy po upływie około 15 lat.
Inne wymagają kilku dziesięcioleci.
Kwalifikowalność do zwolnienia warunkowego nie oznacza również automatycznego zwolnienia.
Komisja ds. zwolnień warunkowych lub sąd może zbadać zachowanie danej osoby w więzieniu, jej resocjalizację, ocenę ryzyka, zrozumienie przestępstwa i gotowość do powrotu do społeczeństwa.
Osoba, która nie jest w stanie udowodnić, że zwolnienie byłoby zasadne, może pozostać w zakładzie karnym.
Ta różnica jest kluczowa w debacie.
Danie możliwości dokonania przeglądu nie jest tym samym, co obietnica wolności.
Oznacza to, że decyzja podjęta przez kogoś w okresie dojrzewania nie musi pozostawać nierozstrzygnięta przez całe jego życie.
Zapomniana historia teorii „superdrapieżnika”
Aby zrozumieć, dlaczego Ameryka wydawała tak surowe wyroki na nieletnich, konieczne jest przyjrzenie się debatom na temat przestępczości w latach 90.
W tym okresie obawy dotyczące przemocy wśród młodzieży stały się istotnym problemem politycznym i społecznym.
Szczególnie wpływową koncepcją była tzw. teoria superdrapieżnika.
Kliknij następną stronę, aby czytać dalej 👇
