Edmund Vale był człowiekiem wielu cech: bezwzględnym, próżnym, apodyktycznym. Ale bardziej niż biedy nienawidził skandali. Po tym, jak jego najstarszy syn omal nie zrujnował firmy podczas romansu w latach dziewięćdziesiątych, Edmund zmienił każdą rodzinną umowę małżeńską. Jeśli małżonek Vale dopuścił się udokumentowanego cudzołóstwa i próbował pozbawić majątku zdradzonego małżonka, wszystkie udziały z prawem głosu należące do sprawcy przestępstwa miały zostać przeniesione na fundusz powierniczy dla każdego prawowitego małoletniego dziecka z tego małżeństwa.
Było staromodne. Brutalne. Idealnie podpisane.
A Richard nigdy nie przeczytał niczego poza zrzeczeniem się majątku.
Miriam kontynuowała: „Klauzula stanowi, że cudzołóstwo, gdy towarzyszy mu ukrywanie, roztrwonienie majątku małżeńskiego lub egzekwowanie umowy przedmałżeńskiej w złej wierze, unieważnia zrzeczenie się i powoduje obowiązkowe przeniesienie kapitału”.
Richard otrząsnął się na tyle, że mógł parsknąć śmiechem.
„Jesteś szalony. Nie żyjemy w XIX wieku”.
„Nie” – powiedziała Miriam. „Mamy prawo umów stanu Delaware”.
Jego prawnik warknął: „Nie ma żadnego udokumentowanego cudzołóstwa”.
Miriam kliknęła pilota.
Ekran się rozświetlił.
Richard wszedł do hotelu Grand Meridian ze Sloane, kładąc jej dłoń na plecach. Oznaczony datą. Trzy miesiące temu. Potem Paryż. Potem Aspen. Potem prywatna willa na Saint-Barthélemy, zarezerwowana w ramach budżetu Vale Capital na ochronę.
Sloane wyszeptała: „Richard…”
Nie spojrzał na nią.
Następnie Miriam pokazała przelewy bankowe. Biżuteria. Czynsz. Leasing luksusowego samochodu. Kontrakt konsultingowy zapłacony fikcyjnej firmie Sloane, mimo że Sloane nie miała żadnego doświadczenia w doradztwie poza wpływaniem na mężczyzn o słabej moralności i silnych liniach kredytowych.
Trzymałem ręce złożone na brzuchu.
Richard spojrzał na dowody, potem na mnie.
Po raz pierwszy naprawdę mnie zobaczył.
Nie żonę, którą ubierał.
Nie chodzi o ciężarną kobietę, z której się naśmiewał.
Ja.
