CZĘŚĆ 2
Przez trzy sekundy nikt się nie poruszył.
Wtedy mój ojciec znów się roześmiał, ale tym razem dźwięk był kruchy.
„To absurd” – powiedział. „Moja żona zapisała swoje udziały rodzinie”.
„Zostawiła je fundacji powierniczej” – odpowiedziałem. „I wyznaczyła mnie jako jedynego beneficjenta”.
Daniel wyrwał mi teczkę z ręki, przejrzał pierwszą stronę i spojrzał na Conrada. „To nie może być ważne”.
„Tak” – powiedział Conrad. „Nasz dział prawny wszystko zweryfikował”.
Ojciec złapał mnie za ramię. „Naprawisz to”.
Spojrzałam na jego dłoń, aż mnie puścił.
Zawsze mylił milczenie z poddaniem się.
Conrad zaprosił mnie do głównego stołu, ale mój ojciec zablokował przejście. „Ona nic nie wie o tej firmie. Nie mogła skończyć studiów”.
Kilku dyrektorów skinęło głowami, chcąc mu sprawić przyjemność.
Odwróciłem się do nich. „W takim razie może ktoś wyjaśni, dlaczego europejski oddział Meridian stracił czterdzieści osiem milionów dolarów w ciągu osiemnastu miesięcy, notując jednocześnie rekordowy wzrost”.
W pokoju zapadła cisza.
Twarz Daniela się napięła.
Kontynuowałem. „Albo dlaczego trzy firmy konsultingowe należące do współlokatora Daniela ze studiów otrzymały kontrakty bez przetargu”.
„Ta informacja jest poufna” – warknął Daniel.
„Wiem” – powiedziałem. „Zleciłem audyt”.
Przez sześć miesięcy współpracowałem z prawnikiem mojej matki i niezależnym zespołem biegłych rewidentów. Fundusz powierniczy przyznał mi prawa do inspekcji na długo przed upublicznieniem transakcji przeniesienia udziałów. Znalazłem zawyżone faktury, sfałszowane raporty z wyników i płatności realizowane za pośrednictwem firm-wydmuszek.
