Część 3:

Ktoś na imprezie nagrał, jak Vivian mnie policzkuje i nazywa żebrakiem bez grosza. Nagranie było trzęsące, ale dźwięk wyraźny. Moja twarz pojawiła się tylko na kilka sekund w świetle żyrandola, blada i oszołomiona. Ethan stał w tle, zamarły przy wieży szampana.

Internet zrobił to, co zawsze robi.

Prywatne okrucieństwo zmieniło się w publiczny osąd.

W ciągu kilku godzin Vivian Blackwood stała się popularnym tematem w lokalnych mediach społecznościowych. Byli pracownicy zaczęli dzielić się historiami o jej wybuchowym temperamencie, dyskryminacji klasowej i sposobie, w jaki traktowała pracowników na firmowych eventach.

Firma cateringowa napisała, że ​​Vivian kiedyś doprowadziła kelnera do płaczu, bo podała mu niewłaściwą wodę gazowaną.

Była asystentka twierdzi, że została zwolniona za to, że przyszła na charytatywny lunch w „tanich butach”.

Nic nie opublikowałem.

Nie udzielałem żadnych wywiadów.

Nie było mi to potrzebne.

Trzy dni później Ethan przyszedł do mojego mieszkania.

Przez wizjer zobaczyłem, jak trzyma białe róże – moje ulubione, a przynajmniej te, które uważał za moje ulubione. Były moimi ulubionymi, kiedy miałem dwadzieścia dwa lata.

Miałem teraz dwadzieścia osiem lat.

Nie zauważył, że przestałem je kupować kilka lat temu.

„Lena” – zawołał cicho. „Wiem, że jesteś w środku”.

Otworzyłem drzwi, ale zostawiłem łańcuch na miejscu.

Wyglądał okropnie. Jego drogi płaszcz był pognieciony, a pod oczami miał cienie. Po raz pierwszy odkąd go znałem, Ethan Blackwood wyglądał jak człowiek, którego nazwisko nie mogło go uratować.

„Przepraszam” – powiedział.

Czekałem.

„Powinienem był ją powstrzymać” – kontynuował. „Zamarłem. To stało się tak szybko”.

„Uderzyła mnie dwa razy.”