Część 2:

Pokój zdawał się natychmiast oddychać.

Wzrok Vivian powędrował w moją stronę, tuż przy wejściu, a potem znów na niego.

„Twoja córka nas oszukała”.

„Nie” – powiedział mój ojciec. „Moja córka broniła się przed ludźmi dokładnie takimi jak ty”.

Twarz Conrada poszarzała.

„Richard, proszę. To nieporozumienie rodzinne.”

„Nieporozumienie?” Mój ojciec spojrzał na mój policzek. „Twoja żona napadła na moją córkę, publicznie ją obraziła, zerwała jej pierścionek z palca i wyrzuciła z imprezy, na której miała być panną młodą”.

Ethan w końcu się ruszył.

„Panie Vale, mogę to wyjaśnić.”

Spojrzałem na niego.

„Już miałeś swoją szansę.”

Spojrzał na mnie, jakby moje rozczarowanie było najokrutniejszą częścią wieczoru.

Mój ojciec zwrócił się do Martina.

"Przystępować."

Martin otworzył folder.

„Vale Capital ogłasza natychmiastowe zakończenie spłaty pożyczki pomostowej udzielonej Blackwood Development Holdings na podstawie klauzul o niewykonaniu zobowiązania, które zostały uruchomione w wyniku wprowadzenia w błąd w grudniowych sprawozdaniach finansowych”.

Conrad wyglądał, jakby podłoga pod nim zniknęła.

„Tej pożyczki nie można zażądać.”

„Może” – odparła Denise spokojnie. „I tak się stało”.

Martin kontynuował.

„Ponadto wszystkie trwające rozmowy o partnerstwie z Blackwood Development zostają zakończone, w tym projekt wieżowca Harborline, rozbudowa kampusu medycznego Stamford i miejskie wsparcie doradcze w zakresie ofert.”

Vivian otworzyła usta.

„Nie możesz nas zniszczyć przez jakąś dramatyczną dziewczynę.”

Wzrok mojego ojca stał się stwardniały.

„Nadal nie rozumiesz. Nie obraziłeś żadnej dziewczyny. Zaatakowałeś moją córkę.”

Ethan zrobił krok w moją stronę.

„Lena, proszę. Powiedz mu, żeby przestał.”

Prawie się roześmiałem.

„Teraz chcesz, żebym przemówił?”

Jego twarz pokryła się rumieńcem.

„Moja matka była zdenerwowana. Pozwoliłeś wszystkim myśleć, że nic nie masz.”

„Nigdy nie kłamałem” – powiedziałem. „Zakładałeś. Twoja matka mnie sprawdzała i nic nie znalazła, bo mój ojciec ceni sobie prywatność”.

Vivian warknęła: „Więc to była pułapka?”

„Nie” – powiedział mój ojciec. „To była próba charakteru. Oblałeś, mimo że nikt nie zadał ci ani jednego pytania”.

Goście wokół nas zaczęli odsuwać się od Vivian, jakby wstyd był zaraźliwy.

Conrad szeptał coś nagląco do Martina, ale Martin tylko zamknął teczkę.

Potem mój ojciec stanął twarzą w twarz z Ethanem.