Pewnej nocy wskazał na duże podwórko sąsiadów, gdzie dwóch chłopców biegało pod zraszaczem.
„Tato, chcę jednego.”
Wiedziałem, co miał na myśli.
„Pewnego dnia” – powiedziałem mu – „będziesz miał tak duże podwórko, że będę potrzebował lornetki, żeby cię znaleźć”.
Zaśmiał się, jakbym już to kupił.
Renee cicho się uśmiechała, patrząc przez okno w kuchni.
Osiem miesięcy temu, kiedy Eli zasnął, Renee siedziała naprzeciwko mnie przy kuchennym stole, trzymając w dłoniach filiżankę z nietkniętą herbatą.
„Zgłosiłam się na rolę matki zastępczej” – powiedziała.
Przez chwilę nie mogłem mówić.
„Agencja płaci prawie siedemdziesiąt tysięcy dolarów” – kontynuowała. „Wystarczy na zaliczkę”.
Odsunąłem krzesło.
"NIE."
„Calvin—”
„Nie. Musi być inny sposób.”
„Sprawdziłem.”
„Będę więcej pracować, Ren.”
„Wyruszysz już przed wschodem słońca.”
„Będę pracować w weekendy.”
„Już wystarczająco dużo weekendów tracisz.”
Obszedłem stół i uklęknąłem obok niej.
„Renee, nie powinnaś tego robić, bo nie zarobię wystarczająco dużo pieniędzy”.
Delikatnie dotknęła mojej twarzy.
„Jesteśmy małżeństwem. Pozwól mi też wziąć na siebie część ciężaru”.
Potem powiedziała mi, że transfer zarodka został już zaplanowany.
Kłóciliśmy się prawie trzy godziny. Zasugerowałem pożyczki, nadgodziny, przeprowadzkę dalej, sprzedaż vana i czekanie kolejnych pięciu lat. Wysłuchała każdego pomysłu, a potem cicho pokręciła głową.
Rano wiedziałem, że nie uda mi się zmienić jej zdania.
Następne miesiące były dla mnie bolesne, do czego nigdy się nie przyznałam.
Renee chodziła na kolejne wizyty. Niektóre trwały godzinę. Inne zajmowały pół dnia. Wracała do domu wyczerpana, z obolałymi ramionami i bolącymi dłońmi.
Czasami zasypiała na podłodze w sypialni Eliego, czytając mu. Przykrywałam ich oboje kocem, bo żadne z nich nie zdążyło jeszcze spać.
Każdy jej zmęczony uśmiech był dla mnie dowodem na to, że ją zawiodłem.
W pracy ciągle wykonywałem w głowie bezsensowne obliczenia.
