Jeremy wsunął się za nią, ciągnąc za sobą koc, na którym Sarah wyszyła jego imię.

Nic nie powiedział.

Po prostu wspiął się na górę i przycisnął policzek do mojej piersi.

Julie stała w drzwiach i patrzyła.

„Tato, kto zaplecie Joannie warkoczyki do szkoły?” zapytała.

„Nauczę się” – powiedziałem jej. „Daj mi tydzień. Na początku będę beznadziejny”.

„Mama zrobiła rybi ogon.”

„Wtedy nauczę się robić rybi ogon.”

Joyce prześlizgnęła się obok siostry i pociągnęła mnie za rękaw.

„Czy możemy zjeść płatki na śniadanie?” – zapytała Joyce. „Mama zawsze robiła naleśniki w soboty, ale ja nie chcę naleśników dzisiaj”.

„To są płatki śniadaniowe.”

Nalałem im jedzenia do czterech misek i patrzyłem, jak jedzą, nie mówiąc ani słowa.

Kuchnia, kiedyś najgłośniejsze pomieszczenie w domu, była teraz cicha jak biblioteka.

I nie miałam pojęcia, jak mam uchronić siebie i swoje dzieci przed rozpadem.

Tego popołudnia próbowałam złożyć pranie, a skończyło się na tym, że siedziałam na podłodze z jednym ze swetrów Sary przyciśniętym do twarzy.

Płakałam tak, że ledwo mogłam oddychać.