Nie miała najmniejszego pojęcia, co miałam na myśli.
Bo tamtej nocy, długo po tym, jak wszyscy poszli spać, siedziałam sama na balkonie z telefonem w dłoni.
Od miesięcy myślałam o zrobieniu czegoś.
Czegoś, co wciąż odkładałam, bo nie chciałam powodować problemów w rodzinie.
Ale po tym, co wydarzyło się przy kolacji, w końcu przestałam się wahać.
Podjęłam jedną decyzję.
Potem wysłałam jedną wiadomość.
Nie powiedziałam synowi.
Nie powiedziałam siostrze.
A Jessice zdecydowanie nic nie powiedziałam.
Następnego ranka wszyscy zebrali się przy stole śniadaniowym, jakby nic się nie wydarzyło.
Jessica się śmiała.
Mój syn nalewał kawę.
Ja spokojnie smarowałam masłem kromkę tosta.
Wtedy telefon Jessiki zawibrował.
Spojrzała na ekran od niechcenia.
I zamarła.
Uśmiech zniknął z jej twarzy.
Przeczytała wiadomość raz.
Potem jeszcze raz.
Jej palce nagle zacisnęły się na telefonie.
Mój syn natychmiast to zauważył.
„Jessica?”
