„Mówi, że było jej wstyd.”
„To ona musi nad tym popracować”.
Zatrzymał się.
„Powinienem był powstrzymać ją przed powiedzeniem, że jesteś zdezorientowany.”
„Tak” – powiedziałem. „Powinieneś był”.
Wziął głęboki oddech. „Przepraszam”.
Przeprosiny nie były dramatyczne. Nie wymazały wszystkiego, co się wydarzyło. Ale były szczere, a szczerość wystarczyła na początek.
„Tęsknię za przychodzeniem tutaj” – powiedział.
„Tęsknię za moim synem”.
Słowa pozostały między nami.
Po chwili zapytał: „Czy możemy porozmawiać o tym, jak to naprawić?”
„Możemy porozmawiać o tym, jak iść naprzód” – powiedziałem. „Naprawianie sprawia wrażenie, że wracamy do starego układu. A tak nie jest”.
„Jakie są warunki?”
Pytanie było tak formalne, że o mało się nie uśmiechnąłem. Przez pół sekundy brzmiał jak Robert przy kuchennym stole, próbujący coś poważnie omówić.
„Odwiedzasz, kiedy mnie zaprosisz. Dzwonisz przed przyjściem. Nie przyprowadzasz Clary, chyba że ją zaproszę. Nie rozmawiasz o redukcji, remoncie, rachunkach, planach bezpieczeństwa ani moich umiejętnościach, chyba że poruszę ten temat. Nie wykorzystujesz troski jako sposobu na przejęcie kontroli”.
Milczał tak długo, że zastanawiałem się, czy połączenie zostało przerwane.
Potem powiedział: „Mogę to zrobić”.
„Mam taką nadzieję.”
„Chcę, żeby dzieci cię zobaczyły.”
„Chcę je zobaczyć.”
„Może niedziela? Naleśniki?”
Spojrzałem w stronę kuchni, gdzie moja dobra patelnia nadal stała w dolnej szafce, dokładnie tam, gdzie chciałem.
„Niedziela jest w porządku” – powiedziałem. „Jedenasta. Ty zadzwoń.”
W słuchawce rozległ się cichy śmiech, zmęczony i smutny, ale szczery.
„Zadzwonimy dzwonkiem.”
Niedziela nadeszła jasna i słoneczna.
David wjechał na podjazd o 10:58 z Lily i Benem. Każde dziecko niosło bukiet ze sklepu spożywczego zawinięty w trzeszczącą folię. Clary nie było z nimi. Potwierdziłem to kamerą na ganku, zanim otworzyłem drzwi, i nie czułem wstydu z powodu ulgi, jaka mi wtedy towarzyszyła.
