Westchnęła ponownie, tym razem głośniej.
"Jesteś tylko samotną kobietą."
„Mieszkasz sam. Barnaby powinien być gdzieś z dziećmi, żeby się bawić. Chłopcy już go uwielbiają.”
Daphne zawsze traktowała moje życie tak, jakby było mniej prawdziwe od jej życia.
Jeśli pożyczyła sukienkę i zapomniała jej zwrócić, miałam ją oddać. Jeśli odmówiłam, przypominała mi, że ma dzieci, a ja nie.
I za każdym razem w końcu się poddałam, bo kłótnie z Daphne były wyczerpujące.
"Bądź chociaż raz dobrą ciocią."
Ona też o tym wiedziała.
„Bądź choć raz dobrą ciocią” – powiedziała. „Po prostu daj im to. Zawsze możesz sobie kupić innego psa”.
Coś we mnie całkowicie zamarło.
Rozłączyłem się.
Potem złapałem kluczyki i wyszedłem prosto z domu. Kiedy wjechałem na podjazd Daphne, już się nie trząsłem.
Widziałem Barnaby'ego.
Obszedłem dom z boku i otworzyłem furtkę prowadzącą na podwórko.
Potem zobaczyłem Barnaby'ego.
A jakaś mała cząstka mnie, która jeszcze chciała zapytać grzecznie, zniknęła.
Kiedy wyszedłem na podwórko, Barnaby stał już przy drzwiach tarasowych.
Jeden z synów Daphne chwycił go za smycz i próbował pociągnąć w stronę trawy. Inny co chwila podrzucał mu piszczącą zabawkę kilka centymetrów od pyszczka.
Wyciągnął się w moją stronę.
Uszy Barnaby'ego były odsunięte do tyłu.
Gdy tylko mnie zobaczył, od razu rzucił się w moją stronę.
"Wystarczająco."
Wszyscy trzej chłopcy się zatrzymali.
Daphne podniosła wzrok znad stolika na patio, trzymając w ręku kubek kawy.
„Och, na litość boską” – powiedziała. „Naprawdę przyszedłeś?”
„On jest przerażony”.
Przeszedłem przez podwórko i wziąłem smycz od jej syna.
„Barnaby wraca ze mną do domu”.
Daphne odstawiła kubek.
„Bawią się z nim”.
„On jest przerażony”.
"Nic mu nie jest."
Przeszedłem przez podwórko.
Barnaby przycisnął się do moich nóg.
Spojrzałem na niego, a potem z powrotem na nią.
„Nie, nie jest.”
Daphne skrzyżowała ramiona.
„Teraz denerwujesz chłopaków. Zostaw go na popołudnie i uspokój się.”
Jej wygoda.
I znowu to samo.
Jej dom. Jej dzieci. Jej wygoda.
Wszystko inne miało się wokół nich układać.
Mój wzrok padł na jej telefon stojący obok kubka z kawą. Podniosłem go.
Daphne zmarszczyła brwi.
"Co robisz?"
"Do zobaczenia za godzinę."
Obracałem go w dłoniach.
„No cóż, jeśli zabieramy komuś to, na co zasługuje, to zabieram ci telefon. Do zobaczenia za godzinę”.
Przez chwilę po prostu na mnie patrzyła.
Potem się roześmiała.
"Bardzo śmieszne. Odłóż to."
Wsunąłem go do kieszeni.
"Przynieś to z powrotem!"
Jej uśmiech zniknął.
"Poważnie?"
Już szedłem w kierunku bramy.
„Zachowujesz się śmiesznie!” zawołała za mną. „Daj to z powrotem!”
Nie odpowiedziałem.
Wsiadłem do samochodu zanim zdążyła mnie śledzić i pojechałem do następnego bloku.
Nie miałem żadnego planu.
Dopiero gdy zaparkowałem, zdałem sobie sprawę, że trzęsą mi się ręce.
Nie miałem żadnego planu.
Wiedziałem, że mam już dość tego, że Daphne uważa, że wszystko, co mam, jest dla niej dostępne.
Potem spojrzałem na telefon, który trzymałem na kolanach.
Daphne przez lata zrażała do siebie połowę rodziny obelgami, urazami i ciągłym przekonaniem, że jest lepsza od wszystkich innych.
Wpadłem na pomysł.
Większość z nich prawie w ogóle z nią nie rozmawiała.
I nagle wpadłem na pomysł.
