Albo: „Czy możemy przyjść?”
Tylko deklaracja.
Przez całą minutę wpatrywałem się w wiadomość.
Megan wyszła za mąż za swojego męża Scotta dwa lata wcześniej, więc założyłem, że „my” oznacza ich dwoje.
To było denerwujące, ale dało się to opanować.
Moja starsza ciocia Linda już miała przyjść na obiad. Zaprosiłem ją, bo mieszkała niedaleko i czuła się samotna, odkąd wyprowadziła się jej najbliższa przyjaciółka.
Odpisałem Megan.
„Ciocia Linda tu będzie. Zaplanowałem kolację tylko dla dwojga.”
Megan odpowiedziała niemal natychmiast.
„Spokojnie! Damy radę.”
To powinno mnie ostrzec.
O 17:30 przyszła ciocia Linda z ciastem truskawkowym.
Była młodszą siostrą mojej babci i wiosną skończyła 78 lat.
Zauważyła wszystko i prawie o niczym nie zapomniała.
„Moja siostra już idzie” – powiedziałem, gdy położyła ciasto na blacie.
"Ona jest?"
Ciocia Linda uniosła jedną brew.
"Czy ona pytała?"
"NIE."
"Oczywiście, że nie."
Dokładnie o godzinie 18:00 opony zgrzytnęły na żwirowym podjeździe.
Spojrzałem przez okno.
Najpierw przyjechał jeden samochód, potem drugi i trzeci.
Stałem zupełnie nieruchomo.
Ciocia Linda podeszła do mnie.
„Czy organizujesz konferencję?”
„Nie wiem, co ona robi”.
Megan wysiadła z pierwszego samochodu ubrana w białą letnią sukienkę i duże okulary przeciwsłoneczne.
Scott wyszedł obok niej.
Z pozostałych pojazdów wysiadło jeszcze sześć osób.
Dwie pary.
Jeden samotny mężczyzna.
Jedna kobieta z dwójką małych dzieci.
Technicznie rzecz biorąc, było to ośmioro nieproszonych gości, jeśli liczyć dzieci, ale byłam zbyt zszokowana, żeby to obliczyć.
Megan podeszła do ganku, szeroko rozkładając ręce.
"To będzie taka świetna zabawa!"
Otworzyłem drzwi, ale nie odsunąłem się.
„Kim są ci ludzie?”
Zniżyła głos.
„To znajomi z pracy.”
"Przyprowadziłeś do mnie szóstkę dorosłych i dwójkę dzieci bez pytania?"
"Nie rób tego dziwnym."
"Nie powiedziałeś mi."
"Powiedziałem, że przyjdziemy."
"Myślałem, że masz na myśli siebie i Scotta."
Ona się zaśmiała.
„Po co miałbym wysyłać formalną listę gości? Nie idziemy na wesele”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, grupa dotarła do ganku.
Blondynka zrobiła krok naprzód.
"Pewnie jesteś Claire."
Skinąłem głową.
Uśmiechnęła się promiennie.
„Megan tak wiele nam opowiedziała o tym miejscu”.
Coś w sposobie, w jaki powiedziała „to miejsce” wzbudziło we mnie niepokój.
Megan przeszła obok mnie.
„Wszyscy, chodźcie. Napoje są w kuchni. Jezioro jest z tyłu.”
Powiedziała to jak przewodnik turystyczny.
Jak gospodyni.
Jak właściciel.
Pewna kobieta, zanim przywitała się, zapytała, gdzie jest łazienka.
Człowiek o imieniu Derek otworzył moją lodówkę i zaczął przesuwać pojemniki.
„Masz jakieś piwo?” zawołał.
Inny mężczyzna wniósł na mój taras skrzynkę z narzędziami do grillowania.
"Rozpalę grilla."
„Nie” – powiedziałem.
Zatrzymał się.
Megan wskoczyła.
„Ona ma na myśli, że gaz jest niebezpieczny. Scott ci pokaże.”
Spojrzałem na nią.
Uśmiechnęła się do mnie, jakbyśmy opowiadali sobie żart.
Jedno z dzieci przebiegło przez moją rabatkę kwiatową i zniszczyło rząd młodych roślin lawendy.
Matka rzuciła okiem.
"Uważaj, kochanie."
Nie kazała mu się ruszyć.
Kobieta o imieniu Brittany otworzyła szafkę z winem.
„O, wow. Czy to rezerwowy cabernet?”
„Ta butelka nie jest na dziś wieczór” – powiedziałem.
Megan machnęła ręką.
„Otwórz. Powinniśmy świętować.”
"Co świętować?"
Ona mnie zignorowała.
Następnie Derek i Scott zaczęli przenosić moje meble ogrodowe w kierunku doku.
„Zostaw to tam, gdzie jest” – zawołałem.
