Po zakończeniu mojej trasy pocztowej często siadałem na krawędzi, mocząc stopy w chłodnej wodzie. To było jedno z niewielu miejsc, gdzie wciąż czułem życie, które Leo i ja razem zbudowaliśmy.
Potem pojawił się zapach.
Wyczyściłem filtr, dodałem chemikalia i uzdatniłem wodę. Przez jeden dzień wszystko wydawało się normalne.
Dwa dni później ostry zapach powrócił.
Stałem obok mętnej wody, trzymając w ręku pasek testowy.
„Czego mi brakuje, Leo?” – wyszeptałam.
„Michelle?”
Denise pochylała się nad płotem.
Mieszkała obok od lat z trzema synami. Leo zawsze uważał, że dobrzy sąsiedzi powinni się nawzajem wspierać, a ja starałem się nadal żyć zgodnie z tą zasadą.
„Czy moja poczta dotarła?” – zapytała.
„Jest na twoim ganku.”
„Świetnie. Możesz popilnować chłopaków przez kilka godzin?”
„Właśnie skończyłem pracę, Denise. Potrzebuję trochę czasu dla siebie.”
„Wiem, ale coś mi wypadło.”
„Dziś nie mogę. Próbuję ustalić, co jest nie tak z basenem”.
Jej wzrok natychmiast powędrował w stronę wody.
"Co się stało?"
„Strasznie śmierdzi, chociaż już dwa razy to leczyłem.”
"Oh."
Słowo przyszło zbyt szybko.
Na jej twarzy pojawił się nerwowy uśmiech.
„To pewnie tylko upał.”
„Filtr działa.”
„Za bardzo się martwisz, Mich. Jestem pewien, że to nic takiego.”
„Wzywam technika.”
Jej uśmiech stał się szerszy.
Daj znać, kiedy będzie czysto.
Zniknęła zanim zdążyłem odpowiedzieć.
Technik przybył później tego samego popołudnia. Sprawdził pompę, filtr i poziom chemikaliów.
„Wszystko działa normalnie” – powiedział.
„To dlaczego ten zapach ciągle powraca?”
Spojrzał w stronę bocznej furtki.
