Wpatrywałam się w nią.
— Przyszłaś do mojego domu tylko po to, żeby mi to powiedzieć?
Wzruszyła ramionami.
— Po prostu jestem szczera. Kobieta kobiecie.
Wstałam.
— W takim razie, kobieta kobiecie, powinnaś wrócić do domu.
Tego wieczoru opowiedziałam Irvinowi o wszystkim.
Jego twarz stężała.
— Skończyłem z pomaganiem jej.
I rzeczywiście tak zrobił.
Ale Vanessa nie przestawała. Flirtowała z nim przez płot, przynosiła ciasteczka i znajdowała wymówki, żeby dotykać jego ramienia.
Potem ogłosiła, że organizuje sąsiedzkiego grilla.
Irvin dostał zaproszenie.
Ja nie.
— Nie idę — powiedział.
Pomyślałam o każdej fałszywej „sytuacji awaryjnej”, którą Vanessa wymyśliła, żeby pożyczać sobie mojego męża.
— Właściwie — powiedziałam — myślę, że powinieneś iść.
