Była to lekcja owiana w absurd, którą przyniósł do domu mały, merdający pies i para plastikowych rzęs: strach jest głośny, wyobraźnia potężna, ale rzeczywistość często niesie ze sobą puentę.
Kiedy kładliśmy się spać i patrzyliśmy, jak pies zwija się na dywanie, uświadomiłem sobie, o ile bogatsze jest życie, kiedy potrafisz śmiać się z siebie — i z nieszkodliwych potworów, które wyczarowuje twój umysł.
