Moja dziewczyna wróciła do domu po spacerze z psem. Przyczepiając się do psiej sierści, odkryliśmy to. Byliśmy…

Wtedy moja dziewczyna przykucnęła bliżej, mrużąc oczy i wpatrując się w kształt w świetle.  Coś w nim drgnęło. Pod kuchenną lampą pojawił się błysk, subtelny ruch, który sugerował… może nie żył. Trąciła go opuszkiem palca. I nagle horror się skończył.

To były sztuczne rzęsy. Zniekształcone, mokre i uporczywie przylegające do sierści naszego psa po spacerze w wilgotnym wieczornym powietrzu.

Ulga była natychmiastowa. Przysięgam, że czułem, jak napięcie uchodzi z pokoju. W jednej chwili szykowaliśmy się na katastrofę, a w drugiej zwijaliśmy się ze śmiechu. Pies oczywiście nie miał pojęcia, o co całe to zamieszanie, ale zdawał się wyczuć zmianę energii i merdał ogonem jeszcze mocniej, jakby chciał powiedzieć: „Wreszcie ludzie mają głowy na swoim miejscu”.