Obniżyłem stronę.
Powróciło jedno wspomnienie.
Pewnej nocy Teagan wszedł do kuchni.
"Mamo, mogę cię o coś zapytać?"
Nie podniosłem wzroku ze swojego miejsca przy stole.
"Mamo, mogę cię o coś zapytać?"
„Jeśli znowu chcesz uniknąć pytania o ojca, to nie mogę tego dziś zrobić, Tee” – powiedziałem.
Stała tam przez kilka sekund, po czym powiedziała: „Nie przejmuj się”.
Przez dziesięć lat pamiętałem to jako odrzucenie mnie przez Teagan.
Teraz nie byłem już taki pewien.
Chwyciłem telefon i zadzwoniłem do Trudy.
Zapamiętałem to tak, że Teagan mnie odtrącił.
Odebrała po czwartym dzwonku.
„Miałeś to przez dziesięć lat.”
"Ja wiem."
"Nie mów mi tego, jakby wszystko było w porządku."
Zamilkła.
„Spotkajmy się” – powiedziałem.
„Miałeś to przez dziesięć lat.”
Trudy czekała w kabinie z tyłu małej restauracji.
Położyłem zdjęcie między nami.
„Zająłeś się Teaganem?”
„Przez część tego dnia.”
„To dlaczego dała ci ten list?”
„Zająłeś się Teaganem?”
„Bała się. Nie myślała, że umrze, Elizabeth. Miała osiemnaście lat i lada moment miała urodzić”.
To miało znaczenie. Teagan nie przewidziała jej śmierci. Po prostu się bała.
Moja dziewczyno.
Trudy kontynuowała.
„Powiedziała mi, że jeśli coś pójdzie nie tak i on nie przyjdzie, mam ci przekazać list.”
Teagan nie przewidziała jej śmierci.
Stuknąłem w fotografię.
„Czy to on?”
Please click on the next page to continue reading 👇
