Jego twarz pojaśniała.
„Naprawdę? Co ona powiedziała?”
"Niewiele."
„Czy znała mojego tatę?”
„Ktoś, kto znał twoją mamę”.
Zamknąłem szufladę zbyt szybko.
"Nie wiem."
Lucas patrzył na mnie.
"Zawsze tak mówisz."
„Bo to jest coś, czego po prostu nie wiem, kochanie.”
Zamilkł.
"Zawsze tak mówisz."
To też był ruch Teagana. Nienawidziłem go takiego.
Kiedy poszedł spać, stałam przy ladzie z kopertą w rękach.
Potem ją otworzyłem.
Wysunęła się fotografia.
Teagan stał obok nastolatka.
Nienawidziłam tego na nim widzieć.
Znałam go: cichy, uprzejmy. Był u nas dwa razy, kiedy Teagan była w ciąży, ale prawie z nim nie rozmawiałam.
Pod pachą trzymał zużytą rękawicę baseballową.
Rozłożyłem list.
"Mama,
Wiem, że myślisz, że ci nie powiem, bo ci nie ufam.
Nie dlatego.
On wie o dziecku.
Pod pachą trzymał zużytą rękawicę baseballową.
Przestałem czytać.
Moje ręce zaczęły się trząść.
Chciał zostać. Ale chcieć czegoś i być na to gotowym to nie to samo.
Jego rodzina ciągle mu powtarza, że to zrujnuje wszystko, co zaplanował. Mówiłam mu, żeby nie wracał, bo boi się ich zawieść. Jeśli wróci, to tylko dlatego, że sam nas wybrał.
Potem nadeszła chwila, która coś we mnie otworzyła.
Przestałem czytać.
„Cały czas pytałeś mnie, kim on jest, ale nigdy nie zapytałeś, dlaczego się boję”.
Please click on the next page to continue reading 👇
