Udało mi się uśmiechnąć.

"NIE."

„Rozpoznałeś go.”

„Rozpoznałem kogoś, kogo mi przypominał.”

Skrzyżowała ramiona.

Z moich ust wyrwał się cichy śmiech.

„Czy to aż tak oczywiste?”

„Przez ostatnie pięć minut miałeś dokładnie ten sam wyraz twarzy.”

„Jaki wyraz twarzy?”

„Ta, w której jesteś gdzie indziej.”

„Kiedy byłem w twoim wieku…”

Uśmiechnęła się natychmiast.

„Och, to będzie jedna z tych historii.”

„Kiedy byłam w twoim wieku, spotykałam się z kimś, kto bardzo przypominał Jordana”.

"Poważnie?"

Przechyliła głowę na bok.

„Czy to się źle skończyło?”

Nie miała pojęcia, jak głęboko ją to pytanie poruszyło.

Spuściłem wzrok na ściereczkę kuchenną, którą trzymałem w palcach.

"NIE."

„Po prostu…” – szukałem odpowiedniego słowa. – „…się skończyło”.

Najwyraźniej chciała poznać resztę historii.

Zamiast tego zmieniłem temat rozmowy.

„Czy dowiedziałeś się o nim czegoś jeszcze?”

"Trochę."

„Co on studiuje?”

"Architektura."

Richard planował kiedyś zostać architektem. Później zmienił kierunek na inżynierię, bo, jak powiedział, „budynki nie przejmują się kredytami studenckimi”.

„Co jeszcze?”

„Ma 20 lat.”

„Więc jest o rok starszy od ciebie.”

Skinęła głową.

Nie Boston.

Ten pojedynczy fakt odpowiedział na jedno pytanie, a jednocześnie wywołał kilka nowych.

„Jego mama uczy w szkole podstawowej.”