Ale tym razem moja mała Lily już nigdy nie wróciła.
A rzeczywistość ta każdego dnia łamała mi serce coraz bardziej.
Aż pewnego wtorkowego poranka, kilka tygodni po jego śmierci, mój telefon zaczął dzwonić.
Wyświetlony numer był numerem jego szkoły.
Długo się wahałem, zanim odpowiedziałem. Sam widok tej liczby wystarczył, by na nowo rozbudzić nieznośny ból.
„Pani Carter?” zapytał miękki, niepewny kobiecy głos. „Jestem pani Holloway, nauczycielka angielskiego Lily. Przepraszam, że panią niepokoję, ale… naprawdę musi pani przyjść do szkoły”.
Serce waliło mi jak młotem. Czułam, jak nogi się pode mną uginają.
Dlaczego? Co się dzieje?
Zapadła cisza, po czym kontynuowała:
