„Świetnie się bawimy” – odpowiedziała Josephine.
Patricia się uśmiechnęła. „Oczywiście, kochanie.”
Richard spojrzał na mnie znad szklanki. „Michael, nadal mieszkasz w tym samym miejscu, niedaleko Maple?”
"Tak."
„Kiedyś to była dobra okolica” – powiedział. „Chociaż to się zmienia”.
„Wciąż są tam dobrzy ludzie”.
Zaśmiał się cicho. „To dość hojne określenie”.
Policzki Józefiny zaróżowiły się.
Wypiłem trochę wody.
Richard kontynuował: „Myślałeś o sprzedaży? Na tym rynku nawet skromna nieruchomość może cię zaskoczyć. Mógłbyś się przeprowadzić do czegoś łatwiejszego w utrzymaniu. Może do apartamentu”.
„Tata lubi swój dom” – powiedziała Josephine.
„Jestem pewna, że tak” – odpowiedziała Patricia. „Sentencje są potężne”.
„A czasem praktyczne” – powiedziałem. „Dach jest solidny. Sąsiedzi są mili. Na werandzie świeci poranne słońce”.
Patricia spojrzała na mnie tak, jakbym wygłosił wiersz na naradzie finansowej.
Józef nie spuszczał wzroku ze swojego talerza.
Zastanawiałem się, czy kiedykolwiek bronił mnie prywatnie, czy też po prostu okazywał to samo zakłopotanie, gdy mnie nie było.
Dostarczono menu deserowe.
Wtedy Richard położył serwetkę obok talerza i wymienił spojrzenia z Patricią.
Józef to zobaczył. Jego ramiona zesztywniały.
Józefina widziała jego reakcję.
Widziałem wszystko.
Richard sięgnął do wewnętrznej kieszeni płaszcza, który ostrożnie rozłożył na krześle, i wyjął kopertę.
Kremowy. Gęsty. Bez nazwy.
Przytrzymał go krótko, a potem położył na stole.
„Michaelu” – powiedział – „jest coś, co chcielibyśmy omówić, póki jesteśmy razem”.
Josephine odezwała się ostrożnie: „Richard, co to jest?”
Patricia wyciągnęła rękę w jej stronę. Josephine cofnęła się, zanim Patricia zdążyła jej dotknąć.
„Proszę zrozumieć” – powiedziała Patricia. „To wynika z troski”.
Koperta przesunęła się po stole w moją stronę.
I tak wracamy do momentu, w którym wieczór naprawdę się rozpoczął.
Otworzyłem. Zobaczyłem czek. Odłożyłem go. Odebrałem telefon od Margaret.
