„Wiem. To było chyba najgorsze pytanie, jakie kiedykolwiek zadałem w życiu”.
Po raz pierwszy tego dnia się zaśmiałem.
Tej nocy pozostaliśmy w pokoju 214 niemal do północy, otwierając jeden po drugim listy mojego ojca.
Trzy miesiące później otworzyłem swoje małe studio fotograficzne.
W dniu otwarcia pierwsze zdjęcie, które powiesiłem na ścianie, nie było mojego autorstwa.
To było stare zdjęcie mojego ojca i Richarda, kiedy byli młodzi.
Poniżej napisałem tylko jedno zdanie:
„Czasami drzwi, które najbardziej boisz się otworzyć, nie skrywają twojego największego strachu… ale miłość kogoś, kto przez lata czekał, aż w końcu je znajdziesz”.
