Sięgnął pod kurtkę i wyjął mały mosiężny kluczyk.
Wpatrywałem się w to. „Co to jest?”
„Przez trzydzieści dziewięć lat” – powiedział – „przygotowywałem się na dzień, w którym ktoś z mojego kręgu może wybrać chciwość zamiast rodziny”.
To zdanie zmroziło mnie bardziej niż piwnica.
Daniel podszedł do ceglanej ściany za półkami. Policzył siedem rzędów w górę i dziewięć cegieł w poprzek, po czym wcisnął kciuk w spoinę zaprawy murarskiej. Jedna luźna cegła się poruszyła.
Za nim znajdowała się stalowa dziurka od klucza.
Nad nami Marla się śmiała. „Jak już papiery zostaną złożone, nic nie mogą zrobić”.
Daniel włożył klucz.
Fragment ściany odskoczył z głębokim, metalicznym jękiem.
A za nim ciemność otworzyła się niczym usta.
