Pocałowała Olivera w czoło.
„Teraz rozumiem, że nie musieliśmy odbierać go matce, żeby mógł być częścią naszego życia”.
Spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
„Musieliśmy po prostu stać się częścią jego rodziny”.
Przytuliłam ją.
A kiedy Oliver śmiał się między nami, przypomniałam sobie pytanie, które Margaret zadała mi wtedy w szpitalnym gabinecie.
Czy zatrzymam syna, wiedząc, na jak wiele rzeczy nie będzie mnie stać, czy pozwolę komuś innemu zapewnić mu lepsze życie?
Rok później wreszcie znałam idealną odpowiedź.
Lepsze życie dla Olivera nigdy nie wymagało utraty matki.
Potrzebował jedynie ludzi, którzy pokochają go dokładnie takim, jakim jest.
