Następnego ranka, kiedy Tyler był w sklepie, zrobiłem coś, czego nigdy wcześniej nie robiłem. Poszedłem do jego pokoju i otworzyłem laptopa.
Jego konto bankowe było otwarte w jednej zakładce. Pozostawił je zalogowane.
Jego saldo wynosiło czterysta dwanaście dolarów. Dwa lata pensji od rehabilitantów, wydane na benzynę i zakupy spożywcze, i, co uświadomiłam sobie z mdłościami, moja bluzka w żółte kwiaty.
Nie było ośmiu tysięcy dolarów.
W jego skrzynce odbiorczej znajdował się e-mail od koordynatora badań klinicznych Uniwersytetu Rosemont. Z datą 2 czerwca.
Cześć Tyler, otrzymaliśmy 8000 dolarów depozytu za udział Twojej mamy, przelane z konta R. Callahana. Dziękujemy. Do zobaczenia w sierpniu.
R. Callahan.
Usiadłam na łóżku mojego syna i wpatrywałam się w to imię.
Mój mąż nazywał się Richard Callahan.
Stóg.
Mężczyzna, który sześć lat temu stał u stóp mojego szpitalnego łóżka z kluczykami do samochodu w ręku i powiedział, że chce lepszego życia.
Spojrzałem w górę. Na tablicy ogłoszeń Tylera, między listem o przyjęciu a zdjęciem jego drużyny koszykarskiej, wisiało zdjęcie, którego nigdy wcześniej nie zauważyłem. Zrobiono je w Brightway. Tyler w niebieskim fartuchu asystenta stał przy poręczy, uśmiechając się szeroko. Obok niego, obejmując go jedną ręką, stał mężczyzna w niebieskim fartuchu. Starszy. Chudy. Siwy na skroniach.
Miał na sobie szarą czapkę baseballową.
ROZDZIAŁ 4: CZŁOWIEK W SZAREJ CZAPCE
Kiedy Tyler wrócił do domu z zakupami, siedziałam na wózku inwalidzkim pośrodku salonu, trzymając zdjęcie.
Zobaczył to. Bardzo powoli postawił torby.
„Mamo” – powiedział.
"Jak długo?"
Zamknął oczy. „Dwa lata”.
"Dwa lata?"
